Home | Kontakt | Anmelden EnglishEnglish | TürkçeTürkçe | DeutschDeutsch
Schreiben Sie Ihre Meinung hier >>>
Passwort anfordern
Seite empfehlen
Über uns
Saturday, 21. April 2018

12.10.2007 1175
Bendit: Türkiye AB için önemli (orjinal metin)

Avrupa Parlamentosu Yeşiller Grubu Eş Başkanı Daniel Cohn-Bendit, Europe's World için kaleme aldığı makalede Türkiye'nin Avrupa için taşıdığı öneme dikkati çekti.

ABHaber Daniel Cohn-Bendit'in makalesini yayınlıyor:

Breaking out of the vicious circle of EU politics

By Daniel Cohn-Bendit

How cynical and manipulative are the EU's national leaders in the European Council? Daniel Cohn-Bendit, co-president of the Greens/Free European Alliance Group in the European Parliament, charts the twists and turns of their commitment to the European ideal, and prescribes treatment for their bouts of political amnesia

Is amnesia an integral part of politics? Recent events suggest it is, most notably when it comes to European politics. Let's examine the "illness" that overcomes certain heads of state and government and leads them to forget the past, even the recent past. Busy with their domestic political affairs, certain leaders of questionable scruples do not hesitate to use Europe as a scapegoat to avoid breaking bad news to their fellow citizens. Some display separatist tendencies that worry, and frustrate, their electorates. It would seem that they never stop to consider Europe as a new space to govern. It's not surprising, then, that so many of our fellow citizens refuse, or at least hesitate, to embrace the European cause.

The rigid political outlooks of Europe's national power-brokers leave little room to examine the needs of European construction. Their political grammar is limited to the present and excludes both the past and the future.

So let's simply write off 50 years of history: the long-lasting peace of a reunified continent; freedom of movement, a single market, environmental standards, foreign policies based on multilateralism, the devising of a new method of governing ourselves and ending the competition between powers in favour of a civilizing pact. And it is just too bad if the troops are demoralised because no agreement can be reached on helping to run the world.

The present tense used in this form of political racketeering may win elections, but it destroys global perspectives and sabotages any opportunity to experience, or to perceive, politics as a process that can contribute to global development.

If grammatical style were our only concern, this criticism would be meaningless. But we are talking about our collective efficiency when considering world-wide changes affecting the economy, geopolitics and the environment.

According to Gordon Brown, Britain's new prime minister, globalisation strips the European project of any meaning. But we who still see ourselves as Europeans should deplore this refusal to explore new avenues. Such political autism will prevent the EU from adapting to change and finding solutions to its challenges. Happily, political programmes that are openly anti-European are not the norm, at least not yet. In fact if, on the eve of the 2009 European Parliament elections, the new Reform Treaty does indeed come into force, each member country will not only be able to clarify its position, but also to justify its acts.

Thanks to "reinforced cooperation", those states seeking to make progress in building the Community will no longer be hindered by the recalcitrants. The latter could even resort to an "opting-out" process, radical though that would be, and leave the EU. Thus the Reform Treaty offers reluctant member governments a real possibility of "liberating" themselves from Europe, perhaps by means of a referendum.

As the hoped-for fruit of the Portuguese presidency, the treaty will not only be essential to the proper functioning of the European institutions but also for the further "deepening" of the Union, something that many call for without necessarily really wanting to achieve. Europe has reached a stage at which it can influence the equilibrium of world politics and face such 21st century challenges as climate change and the energy crisis. As for European political union, having gained a little in terms of structure, we now find ourselves at a stage where we're going to have to choose whether or not to consolidate and then strengthen the EU's cohesion.

For anyone infuriated that EU enlargement has not been accompanied by greater "deepening", it's worth noting that this is no fault of the candidate countries. The slogan "No widening without deepening", in itself quite sensible, has somehow been twisted and distorted.

Others, who are still nostalgic for the Europe of the Six, may well see enlargement as a development that will lead the Union to its doom. For all their faith in the European ideal, they are apparently able to ignore the changes in the nature of European federalism. The Europe of the cold war certainly "fulfilled its mission" at a point in our history, but it is no longer capable of determining the sort of Europe we need today.

With scant regard for either the past or the future, some critics use the somewhat crude argument of "deepening" to block the paths of current and even future candidate countries. But who, unless they have a crystal ball, can reasonably claim to know what shape the Union will need to take to meet the challenges of 50 or 100 years hence?

Already issues like climate change and energy supply are demonstrating the futility of isolated national actions and the critical importance of deepening and even further enlarging the EU. Having suffered from disruptions in oil and gas supplies following disputes between Russia and Ukraine and then Belarus, the EU's member states have finally understood that their survival depends on their capacity to diversify their sources of energy.

It is undoubtedly in Turkey's interests to join the European Union, and in Europe's too. If things work out and Turkey does somehow eventually join the EU, Europeans will not only be able to boast of political consistency and having kept our word, we'll also be able to celebrate a qualitative step forward in the European project. As well as the constructive role that Turkey could play, especially in the Middle East, its membership would also be vitally important in terms of energy.

For politicians like France's Jacques Chirac or his successor Nicolas Sarkozy, who have little need to explain themselves in years to come, such considerations may be meaningless. But what if Turkey were to put an end to its European ambitions and switch its strategic sights to join Russia or even Iran?

Then there is Britain's political leadership. For them there is no question of deepening or even consolidating, but rather to give free reign to non-regulated enlargement to hasten the dissolution of political Europe. Such British ideas are obviously not for everyone, and in certain continental countries preference is given to disjointed scenarios. Some heads of governments have even developed a form of amnesia that enables them to consider their country's commitments as reversible.

The European Council last June spoke volumes on this. What should we make of the Poland of the Kaczynski brothers that signed the constitutional treaty in 2004? The quick-tempered twins took issue with the voting system in Council, and then stole the limelight from Pope John-Paul II with their own homophobic declaration. This excluded any possibility of integrating the EU's Charter of Rights into Poland's domestic statute book, but perhaps it was a relief for Polish families to know that public morality was to be the preserve of their country's own reactionary national legislation.

As for Tony Blair, this Summer's European Council brought him face to face with the "other Tony" who in 2004 signed up to the European constitution. Think what you will, but it seems that in the meantime Blair had felt it imperilled the sovereignty of Great Britain, so he arrived in Brussels armed with "four red lines" to better protect his island. And what of his new allergy to the Charter of Rights? Russia's President Vladimir Putin would not be the only one to extend a warm welcome to this new camp of second-rate citizens excluded from the Community of values.

In this climate of tickleness, it can have been no problem for Dutch Prime Minister Peter Balkenende, still bogged down in his country's "no" vote, to win British, Czech and Polish support for measures making it possible to cut back the EU's areas of responsibility. It's even possible he wouldn't have minded ruining the EU's entire legislative engine by granting national parliaments a veto.

In a very different style of politics, theatre-lovers must have appreciated French president Sarkozy's performance; loudly claming to have fathered the "simplified treaty", the Bionic Man has brought us a re-worked version of Aeneas draped in the French flag. For France's reasons for defending the constitution remain the same for the new Reform Treaty because it preserves the bulk of what was in the constitution. It still contains enough concrete elements for Europe to move forward again, although for anyone concerned with clarity and transparency, it has been somewhat disconcerting to see the text repackaged by master craftsmen so as to get it signed by all the states of the Union.

But sadly, long gone are the dynamics that were created in 2001 at the EU's Laeken summit that paved the way for 18 states to ratify a constitution written and openly debated by the Convention. This was certainly not how things worked during June's European Council, even if its aim was to reassure us that this process was still able to deliver results. Now, we can but hope that open hostilities will be kept at bay during the intergovernmental conference, and that we can count on those states that helped to keep the Council in line.

But "some" support is simply not enough to make significant progress, especially if others appear inclined to renege on their commitments. As the June summit proved, divine intervention against the tower of Babel proved unnecessary for our statesmen to begin talking in tongues. The political survival instinct was such that as soon as they trod the soil of their motherlands, each had their own version of what the summit had achieved.

What we Europeans really need now is to strengthen the European Community through institutional law and balances. We have to enlarge the scope of decision-making with a view to determining political practices with the commitment of equally responsible partners. Is the only way to break out of the vicious circle of always waiting for a miracle to fall from the sky.

Kaynak: ... »

12.10.2007 1174
Economist: 'Türkiye'nin dostluğu artık garanti değil'

Economist dergisinin internet sayfasında yayımlanan bir değerlendirme, 1915 yılında çıkan tehcir yasasının ardından Anadolu'da yaşanan olayları Ermeni soykırımı olarak nitelendiren karar ışığında Türkiye-ABD ilişkilerini ele alıyor.

Değerlendirme, 1915 yılında Türkiye'deki bir Amerikan konsolosunun o sırada Anadolu’da yaşanmakta olanlarla ilgili ülkesine gönderdiği değerlendirmelerden bir alıntı yaparak başlıyor. Buna göre, ABD konsolosu o yıllarda, "Muhammed'in yolundan gidenler Hristiyan nüfusu sadece yok etmeye değil, onların dinlerinin ve medeniyetlerinin tüm izlerini de silmeye kararlı," diye yazıyor.

Türkiye o yıllarda yaşananları I. Dünya Savaşı sürecinin istenmeyen bir sonucu olarak tanımlıyor diyen Economist, ancak Ermenilerin olayların soykırım olarak nitelendirilmesi için yıllardır kampanya yürüttüklerini belirtiyor.

Economist, 10 Ekim tarihli kararıyla Amerikan Temsilciler Meclisi Dış İlişkiler Komitesi ikinci görüşü desteklediğini gösterdi, diyor ve ‘tasarının destekçileri Temsilciler Meclisi genelinde de yasayı geçirecek güce sahip görünüyor’ diye de ekliyor.

Türkiye'nin ABD için Orta Doğu'daki askeri faaliyetleri açısından çok önemli olduğunu belirten dergi, bu nedenle Amerika'daki önemli siyasetçiler, geçmişte ve bugün tasarıyı engellemek için çaba harcadılar diyor.

Türkiye'nin karar tasarısına karşı lobi yapması için Demokratların Temsilciler Meclisindeki eski liderlerinden Dick Gephardt'ı tuttu diyen Economist, ABD'nin önceki sekiz dışişleri bakanının tasarıya karşı olduklarını belirttiklerini de hatırlatıyor.

Dergi, önceleri tasarıyı destekleyenlerden Demokrat Jane Harman'ın Türkiye'yi ziyaret edip başbakan ve Ermeni Ortodoks patriğiyle görüştükten sonra fikrini değiştirdiğini de belirtiyor.

Economist, Harman'ın tasarıya karşı çıkma nedenlerini birçok kişinin paylaştığını da söylüyor ve bu nedenlerden birinin de Türkiye'nin komşusu Ermenistan'la ilişkilerini düzelttiğine dair işaretler vermesi olarak ortaya koyuyor.

Dergi ayrıca, Türkiye kendi davasının savunulmasına çok yardım eden hamlelerde bulunmadı diyerek, Türk Ceza Kanunu'nun soykırımdan bahsetmeye cesaret eden yazarları yargılamakta kullandığına vurgu yapıyor.

Türkiye'nin ABD'den uzaklaşması sonucunu doğuran başka hamleler olduğunu da söyleyen Economist, örnek olarak Türkiye'nin İran'la imzaladığı petrol ve gaz anlaşmalarını ve Hamas'a gösterilen yakınlığı veriyor.

Dergi, "Böylesi davranışlar Türkiye'nin, Müslüman bir ülke olarak İsrail'e dostluk gösterdiği için Türkiye'yi coşkuyla destekleyen bazı Yahudi Amerikalıların dostluğunu kaybetmesine neden oldu" diyerek, Amerika'da alınan kararın ardından Türkiye'nin Irak sınırı ötesine geçme konusunda ABD'nin düşüncesini önemsememesini getirebileceğini de yazıyor.

Benzer bir tasarıyı geçtiğimiz yıl onaylayan Fransa'ya da değinen Economist, "Fransa'nın bu kararı Ermenilerle ilgili olduğundan çok Türkiye'yi Avrupa Birliği dışında tutmak için alınmış bir karar” yorumunu da aktarıyor.

Türkiye İran’la ilişkilerine devam eder ve alelacele Irak'a girerse Amerikalıları ve Avrupalıları kendisinden daha da uzaklaştırır, diyen Economist değerlendirmesini, siyaset uzmanları Türkiye'nin dostluğunu garanti görmemek gerektiğini şimdiden anladı diyerek bitiriyor.

Kaynak: ... »

12.10.2007 1173
AB-Hırvatistan arasındaki müzakereler tüm hızıyla sürüyor

Avrupa Birliği'yle (AB) müzakerelere aynı anda başlayan ve açtıkları başlık sayısı birbirlerinden farklı olsa da bugüne kadar paralel takvim uygulanan Türkiye ve Hırvatistan'ın süreçleri birbirinden ayrıldı.

Hırvatistan, bugün iki başlık daha açacak. Türkiye'nin yeni başlıklarda müzakereye geçmesi ise muhtemelen kasım ayı içerisinde gerçekleşecek. Ortak takvim uygulamasından vazgeçilmesinin ana nedenini Zagreb'in müzakerelerde Ankara'ya oranla çok daha hızlı ilerlemesi oluşturuyor.

Bugün Brüksel'de düzenlenecek olan Hükümetlerarası Konferans'ta Hırvatistan'la "tüketici ve sağlığının korunması" ile "dış ilişkiler" başlıkları müzakereye açılacak. Bu iki başlıkla birlikte Hırvatistan'ın açtığı başlık sayısı 14'e yükselecek.

Türk diplomatik kaynaklar, Türkiye'yle yeni başlıkların açılmasının ekim ayına yetişmediğini belirterek, buna gerekçe olarak AB'nin açılması olası başlıklarla ilgili ortak tutumunu belirlemede gecikmesini gösteriyorlar. Türkiye'nin kasım ayında en azından "tüketici ve sağlığının korunması" başlığında müzakereye geçmesi bekleniyor.

Kaynak: ... »

12.10.2007 1172
De Standard: Belçika'nın Türkiye'nin AB üyeliği ile ilgili politikası değişecek

Belçika'da yayımlanan De Standaard gazetesi yeni hükümetin Türkiye'nin AB politikası ile ilgili değişikliğe gideceğini yazdı. Gazete yeni kurulacak hükümetin dış politika alanında izleyeceği hükümet programını ele geçirdiğini iddia etti.

Buna göre Liberal ve Hıristiyan Demokratların kuracağı yeni hükümette Türkiye'nin AB süreci ile ilgili şu politika izlenecek:

''Belçika hükümeti eskiye göre bu konuda değişikliğe gidiyor. En son AB zirvesinde alınan karar çerçevesinde AB'nin Türkiye'yi kabul etmeden önce '' hazmetme kapasitesi'' dikkate alınacak. AB'nin yeni bir üyeyi alma kapasitesine göre Belçika Türkiye'nin üyeliğine karar verecek.Ayrıca hükümet müzakerelerin sonunda bir tarih veya takvim belirlenmesi için ısrarcı olmayacak.

Belçika'daki eski hükümet Sosyalist ve liberallerden oluşuyordu. Belçika Türkiye'nin AB üyelik sürecini destekleyen birlik ülkelerinin başında yer alıyordu.

Kaynak: ... »

12.10.2007 1171
Rakamlarla Türkiye'nin AB içindeki yeri

Türkiye, büyüme hızı ve bütçe açığında ulaştığı rakamlarla bir çok Avrupa ülkesini geride bırakırken, cari açık, enflasyon ve işsizlikte Birlik ortalamalarının oldukça gerisinde kalıyor.

Türkiye geçen yıl yakaladığı yüzde 6,1 büyüme oranı ile Romanya (yüzde 7,7) ve Bulgaristan'ın (yüzde 6,2) ardından 3. sırada yer aldı. Ekonomisi en fazla büyüme gösteren diğer ülkeler de İrlanda (yüzde 6), Polonya (yüzde 5,8), Lüksemburg (yüzde 5,8), Yunanistan (yüzde 4,2), İspanya (yüzde 3,9) ve Macaristan (yüzde 3,9) olarak sıralandı.

Ekonomisi oransal olarak en az büyüme gösteren ülkeler de yüzde 1,9 ile İtalya ve yüzde 2 ile Fransa oldu.

Türkiye, cari açık alanında ise Romanya ve Bulgaristan ile birlikte son sıraları paylaştı. En fazla cari açığı bulunan ülke yüzde 15,9 ile Bulgaristan oldu. Onu yüzde 10,3 ile Romanya, yüzde 9,6 ile Yunanistan, yüzde 8,8 ile İspanya ve yüzde 8 ile Türkiye izledi.
Norveç'in ise cari işlemler dengesi yüzde 16,7 fazla verdi. Lüksemburg, Hollanda, Almanya ve Belçika da cari fazlası bulunan ülkeler arasında yer aldı.


Bütçe dengesi konusunda, geçen yıl AB 27 ve AB 25 ülkelerinin ortalamaları yüzde -1,8, AB 15 ülkeleri ile Euro bölgesi ortalamaları da yüzde -1,6 olarak hesaplandı.

Buna göre bütçe açığının gayri safi yurt içi hasılaya oranı yüzde -0,6 olan Türkiye, oldukça başarılı bir performans gösterdi. Bütçesi en fazla açık veren ülke yüzde 9,8'lik oran ile Macaristan oldu. Norveç ise yüzde 19'luk bütçe fazlasıyla yine ilk sırada yer aldı.

Bütçe açığındaki iyi performansa karşın Türkiye, enflasyonda Euro Bölgesi ortalamalarının çok üzerine çıkarak, ilk sıraya yerleşti. Euro bölgesinin 2006 yılında enflasyon ortalaması yüzde 2,2 iken Türkiye'de bu rakam yüzde 9,6'yı buldu.

İzlanda yüzde 6,7, Slovak Cumhuriyeti yüzde 4,5, Macaristan yüzde 3,9, İspanya yüzde 3,6 ile en fazla enflasyon sorunu yaşayan ülkelerin başında geldi.


İşsizlik sorununun en fazla görüldüğü ülke ise Polonya oldu. Genç Polonyalıların diğer birlik ülkelerinde düşük ücretle iş aramaları, genişlemeden kaygı duyanlar tarafından “Polonyalı musluk tamircisi” imgesiyle tartışma yaratmıştı. 2006 yılında işsizlik oranı bu ülkede yüzde 13,8'i buldu, Türkiye'de de yüzde 9,9 olarak gerçekleşti.

İşsizlik oranı sırasıyla Fransa'da yüzde 9,4, Bulgaristan'da yüzde 9, Yunanistan'da yüzde 8,9, İspanya'da yüzde 8,6, Almanya'da ise yüzde 8,4 şeklinde belirlendi.

Kaynak: ... »
Ergebnisseiten: 1-10  11-20  21-30  31-40  41-50  51-60  61-70  71-80  81-90  91-100  101-110  111-120  121-130  131-140  141-150  151-160  161-170  171-180  181-190  191-200  201-210  211-220  221-230  231-240  <<  241  242  243  244  245  246  247  248  249  [250]  >>  251-260  261-270  271-280  281-290  291-300  301-310  311-320  321-330  331-340  341-350  351-360  361-370  371-380  381-390  391-400  401-410  411-420  421-430  431-440  441-450  451-460  461-470  471-480  481-482  
Gehe zum Eintrag Nr.  
Mustafa Kemal Atatürk
... is turkish vision!
Home | Kontakt | Anmelden
Besucher: 14411978 (Heute: 1701)