Atatürk www.turkishvision.com
Home | Kontakt | Anmelden EnglishEnglish | TürkçeTürkçe | DeutschDeutsch
Home
Schreiben Sie Ihre Meinung hier >>>
Blogs
Aktuell
Anmelden
Registrierung
Passwort anfordern
Seite empfehlen
Kontakt
Email
Über uns
Suche
Wednesday, 25. April 2018
Aktuell

10.09.2007 955
Türkiye 22 çeyrektir büyüyor

Türkiye İstatistik Kurumu (TÜİK), bu yılın ikinci üç aylık dönemine ilişkin büyüme hızını yüzde 3,9 olarak açıkladı. Böylece Türkiye, 22 çeyrektir büyümesini sürdürmüş oldu.

İlk çeyrek dahil altı aylık ekonomik büyüme ise yüzde 5,2 olarak belirlendi.Türkiye İstatistik Kurumu (TÜİK), bu yılın ikinci dönemine ilişkin (Nisan, Mayıs, Haziran) 'üretim yöntemiyle' hesaplanan Gayrı Safi Milli Hasıla (GSMH) ve 'harcama yöntemiyle' hesaplanan Gayrı Safi Yurtiçi Hasıla (GSYH) sonuçlarını açıkladı.

Buna göre 2007 yılının ikinci üç aylık döneminde, geçen yılın aynı dönemine kıyasla cari fiyatlarla GSMH; yüzde 10,5'lik artışla 148 milyar 110 milyon YTL, ABD doları cinsinden yüzde 19,4'lük artışla 110 milyar 264 milyon dolar olarak hesaplandı.

Sonuçta 2007 yılının ikinci üç aylık döneminde, geçen yılın aynı dönemine göre 'sabit fiyatlarla' gayri safi milli hasıla yüzde 3,9 arttı.

6 AYLIK

Altı aylık verilere bakıldığında ise 2007 yılının Ocak-Haziran döneminde, geçen yılın aynı dönemine göre 'cari fiyatlarla' gayri safi milli hasıla yüzde 14,9'luk artışla 277 milyar 431 milyon YTL, ABD doları cinsinden yüzde 16.7'lik artışla 201 milyar 837 milyon dolar olarak belirlendi.

Sonuçta bu yılın altı aylık döneminde, geçen yılın aynı dönemine göre sabit fiyatlarla gayri safi milli hasıla, yüzde 5,2 oranında arttı.Öte yandan bu yılın ilk çeyreğinde büyüme hızı yüzde 6,7 olarak açıklanırken, son verilerde yüzde 6,8 olarak revize edildi.

AA

Kaynak: www.sabah.com.tr ... »

07.09.2007 954
Cemal Karakas - Türkei: Islam und Laizismus zwischen Staats-, Politik- und Gesellschaftsinteressen

Mehr als eine Million Menschen protestierten Ende April 2007 in der Türkei gegen die Präsidentschaftsambitionen des amtierenden Außenministers Abdullah Gül von der religiös-konservativen Gerechtigkeits- und Entwicklungspartei (AKP). Sie befürchten im Falle seiner Wahl eine massive Islamisierung von Staat, Politik und Gesellschaft, welche das Ende der republikanisch-laizistischen Grundordnung des Landes nach sich ziehen könnte, die Staatsgründer Kemal Atatürk eingeführt hatte. Das kemalistische Militär drohte offen mit Putsch im Falle einer erfolgreichen Wahl Güls. Premierminister Recep Tayyip Erdogan lenkte ein und verkündete Neuwahlen. Damit ist die Krise zwar kurzfristig entschärft, doch folgende Frage bleibt virulent: Welche Rolle soll der Islam in Staat, Politik und Gesellschaft spielen?

Das ambivalente Verhältnis von Islam und Laizismus in der Türkei untersucht Cemal Karakas in seinem vorliegenden Report. Dabei analysiert er die De-Säkularisierungsprozesse und die Politisierung des Islams in der Türkei und geht der Frage nach, inwieweit von der regierenden AKP eine Gefahr für die republikanische Grundordnung ausgeht.

Karakas kommt zu dem Ergebnis, dass Staat, Politik und Gesellschaft in der Türkei mehrheitlich säkularisiert sind und dass von der AKP keine „islamistische Gefahr“ ausgeht. Vielmehr stellt er fest, dass das kemalistische Laizismusverständnis dogmatisch und undemokratisch ist und plädiert dafür, dieses zu reformieren.

Hier können Sie die vollständige Publikation herunterladen (pdf) ... »

07.09.2007 953
Kampf gegen rechts - Ein unerträglicher Tabubruch

Ausländerfeindlichkeit lässt sich keinesfalls mit der Freiheit des Denkens rechtfertigen - eine Antwort auf Peter Gauweiler.

Eine Außenansicht von Sebastian Edathy

Rechtsextremismus ist organisierte Menschenfeindlichkeit. Seine Entwicklung in Deutschland weist seit Jahren zwei besonders auffällige Merkmale auf: eine Radikalisierung und: Die Anhänger werden jünger. Im vergangenen Jahr ereigneten sich 1047 Gewaltdelikte mit einem rechtsextremistischen Hintergrund, darunter 958 Körperverletzungen.

Im Klartext: Jeden Tag kamen in Deutschland fast drei Menschen zu Schaden. Zugleich ist die Zahl der gewaltbereiten Rechtsextremisten in den vergangenen Jahren gestiegen, sie liegt jetzt bei mehr als 10000 meist jüngeren Personen. Sorgen macht auch, dass das Durchschnittsalter der NPD-Mitglieder bei wenig mehr als 30 Jahren liegt.

Diese Fakten und Probleme sieht der CSU-Bundestagsabgeordnete Peter Gauweiler nicht, stattdessen schwadroniert er (in der Außenansicht der Süddeutschen Zeitung vom 7. September) von "gezielter Desinformation gegen rechts", wirbt um Toleranz für rechtsradikales Denken und plädiert für Milde im Umgang mit früheren Schergen des Nazi-Regimes. Gauweilers Ausführungen bestürzen aus mehreren Gründen. Rechtsextremisten stellen die Werte des Grundgesetzes in Frage; damit wenden sie sich nicht alleine gegen Minderheiten, sondern gegen das Gemeinwesen als Ganzes.

Es gehört zu den Kernversprechen des demokratischen Rechtsstaates, dass sich in ihm Menschen unabhängig von ihrer Herkunft oder kulturellen Prägung ohne Angst bewegen können. Dies ist in Deutschland nicht flächendeckend der Fall. Rechtsextremismus ist ein gesamtdeutsches Problem mit regional unterschiedlicher Ausprägung. In den Augen von Peter Gauweiler ist es gar keins. Gauweiler hat unrecht.

Unerträglich ist es, wie er die Vorgänge von Mügeln kleinredet. Wenn ausländische Bürger als ethnische Gruppe von einem Mob attackiert werden und sich in einem Haus verbarrikadieren müssen, um Schlimmeres zu verhindern, dann gibt es keinen Grund zu Schönrednerei und Verharmlosung. Es ist eine Frage der Selbstachtung unserer Gesellschaft, einen solchen Zivilisationsbruch beim Namen zu nennen. Und es ist selbstverständlich richtig und notwendig, das dahinterstehende Denken zu ächten.

Täter-Opfer-Umkehr

In diesem Sinne hat der Bürgermeister von Mügeln, dem Gauweiler beipflichtet, falsch gemacht, was man nur falsch machen konnte: die Aussage, in Mügeln gebe es keinen Rechtsextremismus (Ignoranz), Verständnis für ausländerfeindliche Parolen (Verharmlosung) und der Vergleich der Ereignisse in Mügeln mit denen von Sebnitz (Täter-Opfer-Umkehr).

Gauweiler stellt einen demokratischen Grundkonsens in Frage, wenn er Ausländerfeindlichkeit ungeniert als akzeptable Position bezeichnet - mit Hinweis auf die Freiheit des Denkens. Die politische Kultur der Nachkriegszeit hat sich in der Bundesrepublik stets durch Einigkeit in der Ablehnung demokratiefeindlicher Bestrebungen ausgezeichnet. Dazu gehört eine konsequente Auseinandersetzung mit dem Nationalsozialismus und zugleich auch die Erkenntnis, dass Demokratie nicht vererbt werden kann, sondern von jeder Generation aufs Neue erlernt werden muss.

Deshalb gehört es zu den Aufgaben der politischen Verantwortungsträger, auf Tabus hinzuweisen. Das ist nicht ein Eingriff in die Freiheit des Denkens, sondern konstitutiver Bestandteil der Demokratie. Folgt man Gauweiler, dann darf man Menschen etwa wegen ihrer Herkunft oder ihrer sexuellen Orientierung sehr wohl diskriminieren. Damit verteidigt er öffentlich das Infragestellen der Unantastbarkeit menschlicher Würde - ein unerhörter Vorgang.

Schwammdrüber-Mentalität

Unerträglich sind auch die historischen Ausführungen des früheren Staatssekretärs im bayerischen Innenministerium. Er zieht nicht nur einen unzulässigen Vergleich zwischen der massenmörderischen NSDAP-Diktatur und der SED-Herrschaft, welcher die singuläre Monstrosität der ersteren zwangsläufig relativiert. Gauweiler muss auch so verstanden werden, dass er das Mitwirken an der Nazi-Barbarei für einen eher lässlichen Fehler hält. Für die in das NS-Regime Verstrickten sei es "ein Schmerz besonderer Art (…), nach einer verdienten moralischen Niederlage von den moralischen Siegern nochmals vorgeführt zu werden".

Diese Schwammdrüber-Mentalität und Gauweilers Kritik am "Endlosdiskurs über das Dritte Reich" sind empörend. Es ist nicht zuletzt die spezifisch deutsche Erfahrung, die zum Diskriminierungsverbot in Artikel 3 des Grundgesetzes geführt hat. Das Stigmatisieren und Verächtlichmachen von Menschen, die anders aussehen, ist nicht Bestandteil der Meinungsfreiheit, sondern ein frontaler Angriff auf unsere Verfassungswerte. Mit seiner Ermunterung, diese Selbstverständlichkeit in Frage zu stellen, verlässt Gauweiler den demokratischen Grundkonsens.

Wenn "Universalität", wie Gauweiler schreibt, links sei und nicht länger ein allgemeinverbindliches Ziel aller demokratischen Kräfte, dann ist dies ein Plädoyer für die Abschaffung eines Wesensmerkmals der politischen Kultur in Deutschland.

Dazu gehört es auch, Rechtsextremismus nicht einfach zu erdulden, sondern ihn entschlossen zu bekämpfen und sein Entstehen zu verhindern. Rechtsextremismus ist eine Realität, die wir niemals als Normalität betrachten dürfen. Initiativen und Projekte zu unterstützen, die sich vielerorts für die Stärkung der demokratischen Werte und das Zurückdrängen von Demokratiefeindlichkeit engagieren, ist daher sinnvoll, die Diffamierung entsprechender Maßnahmen unverständlich.

Kleinreden, Verharmlosen, Relativieren

Rechtsextreme Parteien wie die NPD versuchen, gerade dort Strukturen aufzubauen, wo sie ungestört agieren können. Die Bereitschaft, Rechtsextremismus nicht zur Kenntnis oder nicht ernst zu nehmen, wirkt geradezu wie ein Magnet.

Wir brauchen beim Umgang mit Rechtsextremismus eine Kultur des Hinschauens und des Handelns. Was wir nicht brauchen, sind Kleinreden, Verharmlosen und Relativieren. Peter Gauweiler müsste das wissen, aber er äußert sich anders. Er begibt sich inhaltlich in die ungute Gesellschaft der aus der CDU/CSU-Bundestagsfraktion ausgeschlossenen Politiker Martin Hohmann und Henry Nitzsche.

Wenn der neue Konservatismus der Union darin bestehen sollte, sich bei rechtsradikal denkenden Menschen anzubiedern, dann würde der Konsens der Demokraten aus parteitaktischen Gründen verkauft. Seine politischen Freunde sollten darauf achten, sich von Peter Gauweiler nicht auf einen fatalen Irrweg führen zu lassen. Dieser würde nicht nur der Union, sondern ganz Deutschland schaden.

Sebastian Edathy sitzt seit 1998 für die SPD im Bundestag. Er war Sprecher der Arbeitsgruppe Rechtsextremismus und Gewalt und ist seit November 2005 Vorsitzender des Innenausschusses.

Quelle: www.sueddeutsche.de ... »

07.09.2007 952
ATAK Helikopteri'nde dev adım

Aselsan ile Savunma Sanayii Müsteşarlığı ve ana yüklenici TAI firması arasında, 700 milyon dolarlık sözleşme imzalandı.

Aselsan Elektronik Sanayi ve Ticaret A.Ş'den Borsa'ya gönderilen açıklamada, ATAK Helikopter projesi kapsamında, Aselsan ile Savunma Sanayii Müsteşarlığı ve ana yüklenici TAI firması arasında, bugün 700 milyon dolar tutarında bir sözleşme imzalandığı bildirildi.

Açıklamada, sözleşme kapsamında ''aviyonik ve silah sistemi tedariği ve entegrasyonu''nun Aselsan tarafından gerçekleştirileceği, teslimatların 2009 yılında başlayacağı kaydedildi.
AA

Kaynak: www.zaman.com.tr ... »

07.09.2007 951
Yorum - Prof. Dr. Richard Falk: Irak'ın üçe bölünmesi ve Türkiye'ye düşen rol

Irak'ta felakete yol açan Amerikan işgalinin beşinci yılının ortalarına gelindiğinde bile, işgal altındaki Irak halkı, bölgenin geleceği ve Amerikalı işgalciler açısından en az zararlı olacak hareket tarzının ne olduğu konusunda hâlâ pek netlik bulunmuyor.

Şimdilerde, 2003 yılında Irak'a saldırmanın kesinlikle Amerikan dış politikasının Vietnam Savaşı'ndan bu yana yaptığı en büyük hata ve belki de Amerikan tarihinde yapılan yanlışlar içinde en kötüsü olduğu hususunda artık pek de faydası olmayan ortak bir kanaatin mevcut olduğu görülüyor. Aynı şekilde bu durumun Amerika'nın İran'a yaklaşımı konusunda sürmekte olan tartışmalar karşısında yol açacağı sakıncalardan korunmak için de pek fazla bir yarar sağlamadığı görülüyor. Bir şekilde faydalı olacak şey, Washington'da ve diğer yerlerde, halihazırdaki korkunç gerçekleri dikkate alarak yakın gelecekte Irak'ta izlenecek en iyi yöntemin ne olduğu hakkındaki tartışmaları sürdürmektir. Şayet Irak'taki işgal ve savaş, düşünülen her bir hareket tarzının sadece trajediyi artırıp yaymaktan başka bir işe yaramadığı bir tür pek de tekin olmayan bir dengeye ulaştıysa? Şayet Amerika'nın işgali ve savaşçılık rolü devam edecek olursa, insanlar görünürde bir sonu olmayan bir şekilde büyük çaplı olarak öldürülmeye ve yaralanmaya devam edecekler, eğitimli Iraklıların önemli bir kısmı ülkeyi terk etmeyi sürdürecekler, ülke içindeki durum daha kanlı ve kaotik bir hal alacak ve Irak toplumunu oluşturan önemli kesimler nezdinde Irak 'hükümeti'nin bir saygınlığı olmayacak ve onları temsil edemeyecekse, bu durumda Amerika kalsa da gitse de hükümet ülkeyi yönetme becerisine sahip olamayacak.

ABD bölgeden çekilirse ne olur?

Fakat bir de diğer senaryonun gerçekleştiğini varsayalım; Amerika'nın askerî rolü hızlı bir şekilde azaltılacak, Amerikan birlikleri çekilecek ve ülkedeki üslerinden vazgeçilecek. Bu noktada, bu tür bir hareket tarzı muhtemelen ülkeyi Irak sınırlarının ötesine geçerek İran, Suudi Arabistan ve hatta Türkiye'nin de dahil olmasıyla tehlikenin çok daha ciddi boyutlara çıkmasına yol açacak yıkıcı bir iç savaşa atmak gibi görülecektir. Aynı zamanda da Irak'taki hükümet, halen olduğu gibi muhtemelen yıkılacak ve Irak daha da kötü bir anarşi içine düşecek, ülkenin tamamı şiddet ve yıkıma maruz kalan bir yer haline gelecektir.

Buna karşılık, işgali süresiz olarak sürdürmek veya hızlı bir şekilde çekilmek şeklindeki senaryoların her ikisinin de diğer seçenekleri hatalı göstererek ara senaryoların gözden kaçırılmasına yol açtıkları öne sürülebilir. Varsayalım ki, örneğin Amerikan güçleri savaşçı rollerinden vazgeçerek yeniden tanzim edilseler ve Nuri el-Maliki hükümeti de Irak'taki Sünni unsurlarla güç paylaşımına yönelik düzenlemeler için bir şekilde daha hazır bir halde olsa ne olur? Ancak, işgali sona erdirmeyen azaltılmış bir Amerikan rolü niçin yenilmesi güç bir Amerikan askerî varlığına istinat eden direniş karşıtı mücadeleden daha etkin olsun ki? Ve ülke içindeki muhalifleri ile güç paylaşımı konusundaki yoğun Amerikan baskısına rağmen gerçek bir birlik hükümeti oluşturmayı reddeden el-Maliki hükümeti Amerika'nın çekilmesinden sonra bunu niçin istesin? Başka bir ifadeyle, ne işgal etme ne de ayrılma şeklindeki bu pozisyon Irak'taki felaketi sona erdirmeyecek, aksine şiddeti daha da yoğunlaştıracaktır.

Birlikleri yeniden tanzim etme alternatifi üzerinde etkili Amerikan düşünce kuruluşlarında yaygın olarak dile getirilen ve pek de ahlaki olmayan bir düşünce, Irak'ın bölünmesinin resmen veya fiilen kabul edilmesidir. Fiilen de, Kürt bölgesinde yoğunlaşan Amerikan güçleri ve üsleriyle kuzeyde bir Kürt devletine, merkezde Sünni bir devlete ve güneyde bir Şii Devleti'ne geçiş teşvik edilmektedir. Bu hayali çözüm zemindeki gerçeklerle pek de örtüşmemektedir. I. Dünya Savaşı sonrasında sömürgeci direktiflerle oluşturulan Irak'ın sınırlarının gelişigüzel ve suni olduğu doğrudur; fakat buna rağmen parçalanma pek işe yaramayacaktır. Bu başarısız olacaktır, zira Irak halkı birbirine karışmıştır ve kesin bir şekilde üç gruba ayrılamaz; petrol sadece kuzeyde ve güneyde bulunmaktadır ve Irak'taki en etkili politik güçler kendilerini ülkenin bütünlüğüne adamışlardır. Washington tarafından önerilen sınırlara göre Irak'ı parçalamak sömürgecilik sonrası dünyada kesinlikle kabul edilemez bir şey olacaktır.

Irak politikasının geleceğine dair yegane yapıcı tartışma elbette ki sürekli olarak Başkan Bush tarafından ortaya atılan ve Irak'ta işlerin iyiye gittiği veya en azından daha iyi olduğu şeklinde periyodik olarak ve değişmez bir şekilde dile getirilen görüştür. Başkan Bush'a göre netice nihayet bölgedeki Irak politikasının haklılığını gösterecektir ve Birleşik Devletler'in önünde kalan yegane kabul edilebilir seçenek sebat etmek ve sabretmektir. Bu iddiayı Amerikan halkı açısından en azından asgari düzeyde de olsa kabul edilebilir kılmak için Bush abartı ve korkuya başvurarak göz boyamakta; hem Irak'ın 21. yüzyılın büyük ideolojik dramasının merkezinde yer aldığını hem de Birleşik Devletler'in Irak'taki güçlerini geri çekmesi halinde ortaya çıkacak ortamın Irak'ı uluslararası terörizmin yuvası haline getireceğini ve aynı zamanda da İran'ın Ortadoğu'da hakim unsur haline geleceğini iddia etmektedir. Bu iddiaların hiçbiri Irak'ta devam eden Amerikan çabaları konusunda en azimli neokonservatif ideologlar hariç kimseyi ikna edici değildir. Gidişat hakkında malumat sahibi olan gözlemciler açısından bu, ne olduğu ve ne olacağı hakkındaki en dengesiz yorumdur ve aynı zamanda da umutsuzluktan kaynaklanan bir tavsiyedir.

Şunu itiraf etmek gerekir ki, Irak işgalinin başladığı Mayıs 2003'ten bu yana muhtelif zamanlarda tercih edilmiş olan bir siyasi alternatif az çok daha belirgindi. İki veya üç yıl önce bölgesel diplomatik angajmanlarla birleştirilmiş kademeli bir geri çekilme kat kat daha iyi bir hareket tarzı olarak görülüyordu. Irak'taki iç durum o dönemde kaosun eşiğindeydi, Iraklıların çoğu ülkeyi terk ediyordu, fakat siyasi şiddet temel olarak hâlâ işgalle bağlantılı olan dış güçlere karşı yöneltilmekteydi. Direniş temelde ulusal bir direniş mücadelesiydi. Bu şartlar altında, Saddam sonrası Irak'ında etkili olmaya çalışan belli başlı rakipler, özellikle de İran tarafından teşvik edildikleri takdirde kitlesel, uzun sürecek ve muhtemelen de sonuçsuz kalacak bir iç savaştan kaçınmak için etnik gruplar ve mezhepler arasında uzlaşmayı esas alacak bir siyasi yol bulacak bir temel saike sahip olabilirlerdi. Bu tür bir siyasi süreç gücün paylaşımına yönelik düzenlemeleri gerçekleştirmek zorunda kalacak ve bununla birlikte nihai bir hedef olarak ulusal barışa doğru adımlar atılacaktı. İşgalin ilk aşamasında bile bu tür bir olumlu sonuç beklentisinin garantisi yoktu. Bir iç savaş tehlikesi her zaman vardı, düşmanlıklar ve çatışan istekler oldukça güçlüydü, fakat işgalin başlarında Irak'ın istikrarını tesis etme dürtüsü ve imkanları risklerine rağmen bu tür bir yaklaşımı cazip kılmak için yeterliydi. Ne yazık ki, Bush'un yaklaşımına muhalefet eden Kongre'de tamamıyla çekilme şeklindeki bir senaryo hiçbir zaman ciddi olarak dikkate alınmadığı gibi buna medyadan da gerçek anlamda bir destek verilmedi. Bu tür bir uzlaşma senaryosu hiçbir zaman icra edilmediği için bunun geçmişteki faydalarına dair yapılacak tartışmalar spekülasyon düzeyinden öteye geçmeyecektir.

Türkiye'ye düşen rol

2007'nin ortasında açıkça görülen şey, Irak'taki iç çatışmanın yoğunlaşmasının çekilmeyi daha öncesine göre makuliyeti daha az bir hareket tarzı haline getirdiğidir. Geçtiğimiz ocak ayında James Baker ile Lee Hamilton'un başkanlık ettikleri Irak Çalışma Grubu tarafından yayınlanan etkili rapor aşamalı geri çekilme seçeneğinin daha belirsiz ve hafif bir şeklini önermektedir. Bu raporun temel önerileri (birliklerin çatışmacı rollerden çekilmesi fakat bölgedeki Amerikan üslerini korumak ve Irak'ta el-Kaide mevcudiyetine karşı mücadele etmek için büyük bir Amerikan gücünün muhafaza edilmesi şeklinde) aşamalı bir 'yeniden düzenleme'den, İran ve Suriye ile diplomatik yollarla mücadele etmekten ve İsrail-Filistin çatışmasının çözümünde yeni bir rol üstlenilmesinden oluşmaktadır. Bütün bunlar, özellikle de kan akışının artmasını engelleyemeyen veya Amerikan varlığına karşı direnişi, hakimiyet ve kaynaklar için mücadele eden Irak'taki hizipçi unsurlar arasında çok boyutlu acı bir mücadele ile bir araya getiren karma bir çatışma istikametindeki amaçsız gidişatı durduramayan halihazırdaki öldürücü anlamsız eylem tarzı ile karşılaştırıldığında mantıklı inisiyatiflerdi.

Fakat, Baker-Hamilton'un önerilerini anlamak yerine, pragmatik olarak hem Demokratların hem de Cumhuriyetçilerin merkezci desteğini kazanmayı tasarlayan Başkan Bush neokonservatif kimliğini teyit etti. Sağ kanatta yer alan Washington'daki düşünce kuruluşu American Enterprise Institute'e yöneldi. Bu kuruluş daha tuhaf bir 'yükseliş' planı, yani Irak'taki başarısızlığa ve savaş politikalarının Kasım 2006'da Amerikan Kongre seçimlerinde reddedilmesine mukabelede bulunma şeklinde bir plan önerdi. Birkaç ay sonra, geniş çaplı olarak öngörüldüğü gibi, bu yükseliş taktiği Irak'ın günlük yaşamındaki korkunç gerçeği veya savaşa bir son verme açısından genel gidişatı değiştiremedi. Durumu 'bir dilemma' olarak değerlendirmeye uygun hale getiren şey bu noktada herhangi bir yapıcı eylem tarzının olmadığının görülmesidir. Hangi yol tutturulursa tutturulsun Irak ve bölge için adalet perspektifinden başarısızlığa uğraması mukadderdir. Bush, Amerikan başkanı olarak kaldığı sürece temel bir değişiklik olmayacak gibi görünüyor. Belki de, bu noktada ümit edilebilecek en iyi şey, Ocak 2009'da yapılacak seçimlerde, aşamalı bir çekilme sürecini gerçekleştirmek için sorumlulukları Birleşmiş Milletler de dahil olmak üzere bir dizi aktöre dağıtacak bölgesel bir diplomatik konferans düzenleyecek yeni bir Amerikan başkanının göreve gelmesidir. Bunun yanında Irak'ın dahili düzenini sağlamak için muhtemelen devletin inşası ile başlayacak olan büyük oranda genişletilmiş bir dizi teşvik ve baskı programının da uygulanması gerekecektir. Irak'ın yerel özelliklerini esas alan yeni bir anayasaya, Baaslı unsurları da ihtiva eden daha açık bir ordunun teşekkül ettirilmesine ve petrol açısından gelirlerin bir tür ulusal yönetim düzeni altında iç dağılımını sağlarken yabancı şirketlerin rolünü sınırlayan bir yönetim oluşturulmasına ihtiyaç olacaktır.

Türkiye de bu tür bir istikrar kazandırıcı yaklaşımda önemli bir rol oynayabilir ve bunu yapmakla bölgedeki konumunu, ABD ve Avrupa ile olan ilişkilerini güçlendirebilir. Bu tür bir barış sürecinde Türkiye ile İran'ın diplomatik rolleri arasındaki bir denge yeni Irak yönetim sürecinin hem demokratik olma hem de ulusal egemenlik ve siyasal bağımsızlığın faydalarından istifade etme şansını artıracaktır. Türkiye'nin bu anlamdaki daha büyük çıkarları Türk sınırına yakın bölgelerde, K.Irak dağlarında bulunan PKK varlığını zayıflatmak için tasarlanan sınır ötesi askeri operasyonlarla tehlikeye atılabilir. Belki safça da olsa PKK unsurlarının bu dönemde provokatif faaliyetlerden uzak durmalarını da ümit edebiliriz. Türkiye'deki Kürtler de gelecekleri açısından aynı şekilde Irak'taki çatışmanın siyasi bir çözüme ulaşmasından ve bölgenin geniş çaplı bir istikrara kavuşmasından istifade edeceklerdir. Bu gelişmeler Ankara'daki hükümete, azınlıklar da dahil olmak üzere daha önce kurban edilen grupların durumlarını iyileştirecek demokrasi vizyonunu daha da ileriye götürme imkanı verecektir.

Mevcut Irak ikilemine düşmüş olarak bizler ancak ahlaki ve siyasi muhayyilemize güvenmekle bir şeyler ümit edebiliriz. Fakat tarihin de tekrar tekrar gösterdiği gibi, muhayyel bir yaklaşım mevcut trendlerin bir projeksiyonundan ibaret olan müstakbel gerçeklere daha yakın olabilir. Siyasi analizcilerin bu dramatik gelişmelerden birkaç yıl önce Güney Afrika ve Sovyetler Birliği'nde öngörme cüreti gösterdikleri barışçı bir geçiş süreci gözlerimize inanamadığımız bir şekilde gerçekleşmedi mi? Gerçekten de, karşılaştırma yapıldığında Irak'ta umut dolu bir gelecek neredeyse çok daha mütevazı bir iş gibi görünüyor.

(*) Bu yazıyı Zaman için kaleme alan Ord. Prof. Falk, dünyaca ünlü uluslararası ilişkiler hocasıdır. Princeton Üniversitesi öğretim üyesi olan ve Filistin Raporu büyük yankı uyandıran Falk, değişik dillerde yayınlanmış çok sayıda kitap ve makalesiyle biliniyor.

ORD. PROF. DR. RICHARD FALK

Kaynak: www.zaman.com.tr ... »
Ergebnisseiten: 1-10  11-20  21-30  31-40  41-50  51-60  61-70  71-80  81-90  91-100  101-110  111-120  121-130  131-140  141-150  151-160  161-170  171-180  181-190  191-200  201-210  211-220  221-230  231-240  241-250  251-260  261-270  271-280  281-290  <<  291  292  293  [294]  295  296  297  298  299  300  >>  301-310  311-320  321-330  331-340  341-350  351-360  361-370  371-380  381-390  391-400  401-410  411-420  421-430  431-440  441-450  451-460  461-470  471-480  481-482  
Gehe zum Eintrag Nr.  
Top
Mustafa Kemal Atatürk
... is turkish vision!
Home | Kontakt | Anmelden
Besucher: 14425703 (Heute: 2206)