Atatürk www.turkishvision.com
Home | Kontakt | Anmelden EnglishEnglish | TürkçeTürkçe | DeutschDeutsch
Home
Schreiben Sie Ihre Meinung hier >>>
Blogs
Aktuell
Anmelden
Registrierung
Passwort anfordern
Seite empfehlen
Kontakt
Email
Über uns
Suche
Monday, 11. December 2017
Aktuell

14.04.2012 2291
Prof. Harun Gümrükçü: Avrupa Komisyonu’nun vize uygulaması hukuk ihlalidir.Mahkemeye başvurulmalıdır

AB’nin Türk vatandaşlara yönelik uyguladığı vize tartışması büyüyor.AB’nin Türk vatandaşlara uyguladığı ‘vize’nin AB hukukunun ihal edilmesi anlamına geldiği belirtiliyor. Akdeniz Üniversitesi Öğretim Üyesi ve Vizesiz Avrupa Araştırma Grubu Başkanı Harun Gümrükçü, Almanya Türk Toplumu Başkanı Kenan Kolat’ın Türklere yönelik vizenin kaldırılması ilgli Barroso’ya mektup yazmasına gerek olmadığını mahkeme yoluna başvurulması gerektiğini söyledi.ABHaber’e yazılı bir açıklama gönderen Gümrükçü şunları kaydetti:

‘’Hukuku çiğneyen Avrupa Komisyonu’na mektup yazılmaz. O, sadece mahkemeye verilir. Avrupa Hukuku’nun bekçisi Avrupa Hukuku’na göre, Avrupa Komisyonu olduğuna göre, Komisyon Avrupa Hukuku’na uymayan ülkeleri ve özellikle de Avrupa Adalet Divanı’nın Kararlarını yerine getirmeyen üye ülkeleri mahkemeye vermek için gerekli işlemleri başlatır. Onlara karşı tazminat davaları açar. Avrupa Komisyonu ve onun Başkanı Barroso bu işlemleri başlatmadığı gibi, vize kolaylığı gibi hukuki inkar edici bir yola girmiş bulunmaktadır. Bu konuda bir öneri geliştirmiştir. Artık Avrupa Komisyonu ve onun bu hukuki inkar edici tutumu hepimizce sorgulanmalıdır ve buna dönük bir kampanya başlatılmalıdır.

Ayrıca davalar konusunda söylenenlerde yanlış.Avrupa Adalet Divanı (ATAD/ABAD) kararlarında şahse dönük bir karar vermez. ABAT kendisine bir dava gelince, onu tüm üye ülkelere ve Komisyona gönderir. Onların görüşünü aldıktan sonra, ABAD nezdinde çalışmakta olan Kanun Sözcüsünün de bilirkişi raporunu dikkate alır. Genel bir çerçeve çizer ve bu çerçeveyi ulus devletin mahkemesine gönderir. Şahisla ilgili somut kararı o mahkeme veriri. ABAD’in çizdiği genel çerçevede tüm ülkeleri bağlar. Bu davalar o çerçeveye uyan herkes için geçerlidir. Onun için kimin dava açtığı önemli değildir. Mühim olan bu davaların açılmış olmasıdır. Şimdiye kadar vize konusunda 7 dava açılmış ve bunların altısı sonuçlanmıştır. Vize bu davalar sonucu kaldırılmıştır. Artık vize davası açmanın anlamı kalmamıştır. Buna karşın halen vizeyi uygulayan ülkelere karşı yüzlerce ve binlerce tazminat davası açılmalıdır. Türk Hükümeti ve Kenen beyin başında bulunduğu sivil toplum kuruluşu ve diğerleri acilen bunu organize etmelidir. Bunun dışında yapılacak her iş iş yapmiş olmak içindir, sonuç almak için değil.

Avrupa Komisyonu 2009 tarihindeki Soysal kararında kendi yazılı görüşünü bildirir. Ancak Soysal davasında olduğu gibi Avrupa Komisyonu siyası baskılara boyun eğerek AB Hukukunu, yani bekçiliği yaptığı hukuku çiğnemeye başlamıştır. Çünkü bu yazılı görüşünü daha sonra inkar etmiştir. Sözlü duruşmada Mahkeme heyeti bile Avrupa Komisyonu ile dalga geçmiş, daha önce hukuka uygun yazılı görüşünü geriye çekmesini, gayiptan aldığı ilhamla mı yaptığını sormuştur. İşte, Barroso, böyle bir kurumun başkanı. Ona yazacağınız mektubun getirisi ne olacak. Artık populist eylemleri bırakarak, şapkanın düştüğünü ve kelin göründüğünü açık ve seçik ortaya koyalım. Yoksa ABAD üzerinde Demirkan Davasıyla ilgili olarak ciddi bir siyası baskı oluşturulmuştur. Bu siyası baskıya karşı bizim hukukun üstünlüğünü daha gür ve daha sonuç alıcı yöntemlerle savunmamız kaçınılmaz olarak bizi beklemektedir.

Alman Hocalar bile VİZE UYGULAMALARI HUKUKSUZDUR ve bunlara karşı TAZMİNAT DAVALARI AÇILMALIDIR diye bilirkişi raporları yazarken, biz eylem ve söylemlerimizden bunların gerisine düşmemeliyiz.’’

Kaynak: www.abhaber.com ... »

13.04.2012 2290
Neue Macht in Nahost - Syriens Schicksal entscheidet sich in der Türkei

Syrische Flüchtlinge in der Türkei: Ausgerechnet Ankara verteidigt europäische Werte. REUTERS
Von Maximilian Popp

Europa und die USA zögern im Syrien-Konflikt - und überlassen damit der Türkei das Feld. Premier Erdogan präsentiert sich als Krisenmanager, organisiert Hilfe für die Flüchtlinge und droht mit der Nato. Ankara festigt seinen Anspruch als Führungsmacht im Nahen Osten.

Hamburg - Es sind grausame Szenen, die sich nun schon seit Monaten an der syrisch-türkischen Grenze abspielen: Tausende Syrer fliehen vor den Schergen des Diktators Baschar al-Assad. Viele sind verwundet, berichten von Folter, Vergewaltigungen, Hinrichtungen.

Es sind aber auch Szenen der Menschlichkeit: Die Türkei nimmt die Schutzsuchenden in Zelten auf. Sie hat Krankenstationen errichtet, um Verletze zu versorgen. Nachbarn helfen mit Lebensmitteln.

"Erinnern Sie sich noch, wie die afrikanischen Flüchtlinge aus Tunesien und Libyen während des Arabischen Frühlings in Italien behandelt wurden?", fragt nun der frühere Chefredakteur der türkischen Tageszeitung "Hürriyet", Ertugrul Özkök. Menschenrechtler kritisierten damals die rücksichtslose Abschottungspolitik der EU auf der Mittelmeerinsel Lampedusa. Özkök weist darauf hin, dass europäische Werte in der gegenwärtigen Notsituation ausgerechnet von der viel gescholtenen Türkei verteidigt werden.

Die Regierung von Ministerpräsident Recep Tayyip Erdogan verfolgt aber auch eigene Interessen in dem Konflikt:

Syrien ist ein wichtiger Handelspartner.
Auf beiden Seiten der Grenze leben Kurden. Die Unruhen gefährden die Stabilität in der Region, die durch die Auseinandersetzung zwischen dem türkischen Militär und der kurdischen Terrororganisation PKK ohnehin latent bedroht ist.
Und nicht zuletzt stellen die syrischen Kriegsflüchtlinge das Land vor eine humanitäre Herausforderung, die es allein zu schultern kaum mehr in der Lage ist.

Erdogan setzt sich nicht nur aus Altruismus für den Sturz des syrischen Diktators Assad ein oder aus der von staatsnahen Medien oft beschworenen "Solidarität mit den muslimischen Brüdern in Syrien". Aber wie seine Regierung die Krise bislang managt, wie sie sich bemüht, das Chaos zu bewältigen, das nötigt selbst Kritikern des Premiers Anerkennung ab.

Und mehr noch: Weil sich Europa und die USA wegducken, entscheidet sich das Schicksal der Syrer in Ankara.

"In naher Zukunft wird die Türkei wichtiger sein als Großbritannien"

"Europa hat Syrien einem osmanischen Schicksal überlassen", schreibt der britische Historiker Timothy Garton Ash im "Guardian". Der Westen hätte schon vor Wochen durch eine Militärintervention dem Morden in Syrien ein Ende setzen müssen, kritisiert Garton Ash. Doch anders als in Libyen fehlt der politische Wille. US-Präsident Barack Obama und Frankreichs Regierungschef Nicolas Sarkozy haben Wahlen vor sich, und Deutschland fällt bei Kriegseinsätzen als Führungsmacht aus gutem Grund ohnehin aus.

Andere Mächte übernehmen deshalb im Nahen Osten die Regie. "In naher Zukunft wird die Türkei wichtiger sein als Großbritannien", prophezeit Garton Ash, "Iran wichtiger als Deutschland, Saudi Arabien als Frankreich, Russland als Amerika." Am Fall Syrien zeichnen sich Konturen einer neuen Weltordnung ab, die US-Journalist Fareed Zakaria als "Aufstieg der Anderen" beschreibt.

Nun trat der türkische Premier Erdogan ausgerechnet bei einem Besuch in China mit einer erstaunlichen Forderung an die Öffentlichkeit. "Die Nato hat eine Verantwortung zum Schutz der türkischen Grenze zu erfüllen", sagte Erdogan und drohte Syrien mit einem Einsatz des Verteidigungsbündnisses. Es ist ein abenteuerlicher Vorstoß. Zwar hatten syrische Truppen zuvor Schüsse auf ein Flüchtlingslager in der Türkei abgefeuert und dabei zwei Syrer getötet. Aber selbstverständlich weiß Erdogan, dass dies kaum dazu ausreichen dürfte, den Nato-Bündnisfall auszurufen, wie dies zuletzt nach den Terroranschlägen vom 11. September 2001 geschehen war.

Türkei etabliert sich als globale Führungsmacht

Darum geht es dem türkischen Ministerpräsidenten auch nicht. Erdogan ist nicht so naiv, wie manche westliche Berichterstatter nun mutmaßen, obwohl sie es nach zehn Jahren Regentschaft seiner muslimisch-konservativen AKP besser wissen müssten. Seine Drohung ist wohlkalkuliert. Er signalisiert Syriens Noch-Herrschern, dass mit ihren Gegnern zu rechnen ist, und er beweist dem Westen, dass es die Türkei ist, die im Moment im Nahen Osten die Spielregeln diktiert.

Ankara diskutiert seit längerer Zeit die Frage, wie sich ein Militärschlag gegen Syrien völkerrechtlich legitimieren lässt. Sehr viel aussichtsreicher als deutsche und amerikanische Nato-Soldaten auf türkischem Boden erscheint dabei der Bezug auf einen Vertrag, den die Türkei mit Syrien 1998 auf dem Höhepunkt des Kurden-Konflikts geschlossen hat. Im Abkommen von Adana heißt es unter Artikel 1, Syrien billige keine Handlung, die die Sicherheit und Stabilität der Türkei unterwandert. Türkische Diplomaten erwähnten dieses Abkommen in den vergangenen Tagen wiederholt, wenn von einem Militäreinsatz in Syrien oder einer militärischen Pufferzone an der Grenze die Rede war.

Die Türkei, vor einigen Jahren noch als der "kranke Mann am Bosporus" verspottet, etabliert sich als globale Führungsmacht. Erdogan verfolgt eine Strategie, die Beobachter als "Neo-Osmanismus" beschreiben. Er macht seinen Einfluss weit über die eigenen Landesgrenzen hinaus geltend.

Nach seinem Wahlsieg im vergangenen Juni, dem dritten in Folge, verkündete Erdogan, dies sei nicht nur ein Erfolg für Istanbul und Ankara, sondern ebenso für Beirut und Damaskus. In der krisengeplagten Region bestimmt der Sultan zunehmend die Agenda.

Quelle: www.spiegel.de ... »

11.04.2012 2289
RECHTSEXTREME ERZIEHUNG - Spiel nicht mit den Ausländerkindern

Videos zeigen rechtsextreme Jugendarbeit: Die Expertin Heike Radvan erklärt, wie Neonazis schon früh ihre Kinder ideologisch beeinflussen.
Kinder aus Neonazi-Familien sollen schon früh die Ideologie ihrer Eltern weitertragen. Was das anrichtet, erklärt die Expertin Heike Radvan im Interview.

ZEIT ONLINE: Frau Radvan, wie sieht das rechtsextreme Erziehungsideal aus?

Heike Radvan: Von einem einheitlichen Erziehungsideal kann man nicht sprechen. Vieles, was wir wissen, basiert auf Beobachtungen von Erzieherinnen, Lehrern und Pädagogen. Eine wichtige Quelle sind Aussteigerinnen mit Kindern. Sie berichten über Erziehungsmethoden, die so vielfältig sind wie die Szene. Alle verfolgen das Ziel, ihren Nachwuchs ideologisch zu prägen. Die Kinder bekommen das rassistische Weltbild von klein auf beigebracht.

ZEIT ONLINE: Gibt es rechtsextreme Erziehungsratgeber?

Radvan: Ja, das sind zumeist Bücher aus der Zeit des Nationalsozialismus. Sie empfehlen eine strenge, autoritäre Erziehung, raten dazu, Kinder nicht zu "verzärteln". Insbesondere die Jungen sollen "hart wie Kruppstahl" werden.

Die Rollenbilder für Männer und Frauen sind im Rechtsextremismus sehr traditionell. In den völkischen – das heißt natur- und kultorientierten – Familien tragen die Mädchen oft ausschließlich Kleider und Zöpfe. Jungen wie Mädchen müssen frühzeitig Mutproben in Jugendlagern bestehen, etwa ungesichert über steile Abhänge klettern. Aber diese Erziehungsmethoden sind nicht in der ganzen Szene verbreitet.

Es gibt Foren, in denen Neonazi-Eltern über Erziehung diskutieren. Einigkeit herrscht fast durchweg darüber, dass Kinder frühzeitig Gehorsam und Pflichtbewusstsein lernen sollen. Sie lernen außerdem, dass nicht alle Menschen gleich viel wert sind, dass Jungen und Mädchen verschiedene Rollen haben.

ZEIT ONLINE: Wie sieht so eine Kindheit in braun aus?

Radvan: Bis zu ihrem Verbot 2009 gab es die Heimattreue Deutsche Jugend (HDJ), die Kinder von Neonazis ausbildete. In den HDJ-Lagern wurden Kinder ideologisch geschult, aber auch körperlicher Drill – Morgenappelle, Frühsport und Mutproben – gehörten dazu. Solche Lager gibt es auch heute noch.

ZEIT ONLINE: Und wie prägt die Ideologie den Alltag?

Radvan: Es gibt bestimmtes Spielzeug – antisemitische Brettspiele, rassistische Kinderbücher und Filme, viel Militärisches. Die Kinder werden "kleine Kameraden" genannt. Rechtsextreme Zeitungen bieten Kinderseiten, auf denen die Kinder lernen, dass die Grenzen der BRD nicht richtig seien, sondern die deutschen Grenzen vielmehr im heutigen Polen liegen würden.

Oft dürfen die Kinder und Jugendlichen auch keine englischen Begriffe verwenden. Das Internet heißt Weltnetz, T-Shirts werden T-Hemden genannt und statt Pizza essen diese Kinder Gemüsetorte. Fastfood ist verpönt, sie dürfen auch nur bestimmte Musik hören. Und oft werden auch Handys und MP3-Player abgelehnt.

Und natürlich dürfen diese Kinder auch nur mit sogenannten deutschen Kindern spielen. Oft machen die Kinder ja in Kita und Schule Erfahrungen, die im Widerspruch zur Ideologie der Eltern steht. Das ist ein enormer Druck und bringt die Kinder in Loyalitätskonflikte.

ZEIT ONLINE: Gehört Gewalt zur Erziehung dazu?

Radvan: Wenn man sich anschaut, was in den Lagern der HDJ geschehen ist – ja. Eine Erziehung, die darauf aus ist, Kinder abzuhärten und die ihnen einen politischen Kampf abfordert, ist gewalttätig. Auch wenn natürlich auch rechtsextreme Eltern ihre Kinder lieben.

Kontakt mit demokratischen Strukturen erst bei der Einschulung

Kinder bei einem NPD-Fest in Rostock (Archivaufnahme aus dem Sommer 2003). © Mark Mühlhaus/attenzione
ZEIT ONLINE: Wie verhalten sich die Kinder, wenn in der Schule der Nationalsozialismus durchgenommen wird?

Radvan: Ihnen wird von klein auf beigebracht, dass sie sich im Widerstand befinden und ihr Wissen über den Nationalsozialismus das Richtige sei. Sie lernen, dass Erzieher und Lehrer Feinde sind und die historische Unwahrheit vermitteln. Die Eltern erwarten oft, dass die Kinder das ab einem gewissen Alter auch offen vertreten.

Die Kinder und Jugendlichen werden frühzeitig rhetorisch geschult, Fragen zu stellen oder Behauptungen zu formulieren, die den Lehrer verunsichern sollen. Manche Lehrer haben es mittlerweile in einer Klasse nicht mit einem, sondern mehreren Kindern aus dem rechtsextremen Milieu zu tun. Das ist eine enorme pädagogische Herausforderung, nicht zuletzt weil diese Jugendlichen ihre Meinung als Überzeugung vertreten.

ZEIT ONLINE: Ist da nicht irgendwann ein Konflikt mit den Eltern und der Ausstieg programmiert? Aus den Kindern der Hippies sind ja größtenteils auch keine Hippies geworden.

Radvan: Hippie-Kinder wurden weniger stark ideologisch erzogen und waren auch kaum von einem Liebesentzug durch die Eltern bedroht. In vielen rechtsextremen Foren diskutieren Eltern darüber, wie sie reagieren, wenn die Kinder die Ideologie irgendwann doch ablehnen. Da schreibt beispielsweise ein Vater, dass er seine Tochter verstoßen würde, wenn die einen ausländischen Freund hätte. So ein Verhalten schafft Abhängigkeiten.

Ein Ausstieg ist für sich schon schwierig genug. Wenn neben den Freunden auch die ganze Familie der Szene angehört, verlieren Aussteiger ihr gesamtes Umfeld. Mittlerweile gibt es rechtsextreme Sippen in vierter Generation.

ZEIT ONLINE: Wie fallen Kinder aus rechtsextremen Familien auf?

Radvan: Im Kindergartenalter ist die Unauffälligkeit noch das Auffälligste. Oft lernen sie von ihren Eltern, nichts von zu Hause zu erzählen. Sie sollen verheimlichen, dass sie das Wochenende in einem Lager mit Schulungen, Appellen und Mutproben verbracht haben. Sie müssen schon von klein auf lügen.

Auch die Eltern sind häufig nicht sofort als rechtsextrem zu erkennen, weil sie unauffällig erscheinen und eher wie Ökos wirken. Die Mütter tragen nicht selten lange Röcke, legen Wert auf Bio-Nahrung und machen Yoga. Erst auf den zweiten Blick bemerkt man, dass diese Familien auch Anhänger des Germanenkults sind. Einige verehren "Odin statt Jesus" und verwenden germanische Begriffe anstatt der römischen Monatsbezeichnungen. Es gibt ein Kind, das im Kindergarten ein Hakenkreuz gemalt hat und der Erzieherin dann erklärte, das Zeichen sei doch nur eine Rune.

ZEIT ONLINE: Wie viele Kinder werden in rechtsextremen Familien groß?

Radvan: Das ist sehr schwierig. Rechtsextreme gibt es überall und nicht alle bekennen sich offen dazu. Seit den neunziger Jahren aber steigt ihre Anzahl. Das hängt auch mit dem wachsenden Frauenanteil in der Szene zusammen. Skingirls heiraten Neonazis und gründen mit ihnen Familien. Meist bekommen diese Paare nicht nur ein Kind – die Großfamilie gilt als natürliches Ideal.

Viele Paare wenden sich dann eher dem Völkischen zu. Manche haben Siedlungsprojekte in den ländlichen Regionen in Mecklenburg-Vorpommern und Brandenburg unternommen. In solchen Siedlungen können Kinder aus rechtsextremen Familien in der Überzahl sein, das sind aber Einzelfälle.

ZEIT ONLINE: Wie verändern die Familien die Szene?

Radvan: Viele Neonazis versuchen, im Alltag nicht aufzufallen. Das ist über die Familie natürlich einfach. Man engagiert sich in Krabbelgruppen, Kitas, Grundschulen, Sportvereinen und versucht erst einmal, nicht anzuecken. Erst wenn der erste Kontakt und Vertrauen hergestellt wurden, versuchen rechtsextreme Mütter und Väter, andere in Diskussionen zu verwickeln.

ZEIT ONLINE: Was können Pädagogen tun?

Radvan: Sie sollten den Kontakt zu diesen Kindern nicht verlieren. Von Aussteigern wissen wir, dass oft ein Mensch für sie entscheidend war, der sie akzeptierte, aber in ideologische Widersprüche verwickelt hat. Ausgrenzung ist jedenfalls keine Lösung.

Ein Problem ist, dass die Kinderbetreuung immer stärker in der Szene selbst organisiert wird. Es gibt rechtsextreme Hebammen und Tagesmütter. Manche Kinder kommen erst mit der Einschulung in Kontakt mit demokratischen Strukturen.

Quelle: www.zeit.de ... »

11.04.2012 2288
‘Yedigen dünyanın’ bir köşesi de Türkiye

Amerikan dış politikası konusunda önemli otoritelerden kabul edilen Bard College profesörü Walter Russell Mead, Wall Street Journal gazetesine değişen dünyada ABD’nin yerini değerlendirdi.

Mead “ABD’nin düşüşü efsanesi” başlıklı yazısında ABD’nin Türkiye, Hindistan, Brezilya gibi yeni güçlerle işbirliğine giderek uluslararası sistemdeki gücünü yeniden tanımladığını öne sürdü. Mead “Dünyada güç dengesi değişiyor. Çin, Hindistan, Türkiye ve Brezilya giderek daha sık ve değişik konularda seslerini duyuruyorlar. AB krizle sarsılıyor, Japonya artık Asya’nın en büyük ekonomisi değil. ABD düşüşe geçmedi ama dengeyi tekrar sağlama sürecinin tam ortasında” yorumunda bulundu. Mead, ‘ABD hâlâ lider bir aktör ama yedi kutuplu bir dünyada’ ifadesini kullandı. “Avrupa’nın ve Japonya’nın yanısıra Çin, Hindistan, Brezilya ve Türkiye, Washington’ın hızlı arama tuşlarında yer buldular. “Rusya’nın katılmak istediği kesin değil, pazarlıklar sürüyor” değerlendirmesini yapan Mead, ‘Yediler’ adı verdiği yeni güçlerin zor da olsa ortak bir yaklaşım geliştirmek için çalışacağını öne sürdü. Mead dünya siyasetinde Türkiye’nin kazandığı öneme kanıt olarak “Avrupa’dan giderek uzaklaşan Türkiye, Ortadoğu’da AB’den daha etkili bir güç olma yolunda ilerliyor” ifadelerini kullandı.

Kaynak: dunya.milliyet.com.tr ... »

11.04.2012 2287
Kişilerin ve Hizmetlerin Serbest Dolaşımı (2)

AKDENİZ ÜNİVERSİTESİ
İKTİSADİ VE İDARİ BİLİMLER FAKÜLTESİ
ULUSLARARASI İLİŞKİLER BÖLÜMÜ
MART, 2012

ÖZGENUR YALÇIN
CANAN ÖZCAN
MELTEM ÖNCEL
MERVE ÇALIŞIR

ARAŞTIRMA KONUSU: KİŞİLERİN VE HİZMETLERİN SERBEST DOLAŞIMI

TÜRKİYE VE AVRUPA BİRLİĞİ İLİŞKİLERİ

Prof. Dr. HARUN GÜMRÜKÇÜ

1.3 Tanımı

ATA 50. maddesi hizmetlerin serbest dolaşımına ilişkin şu tarifi vermektedir: “Normal olarak bir ücret karşılığında yapılan, malların, sermayenin ve kişilerin serbest dolaşımına ilişkin hükümlerin kapsamına girmeyen edimler bu Antlaşma anlamında hizmet olarak değerlendirilir.”
Bu maddede, hizmetlerin serbest dolaşımına ilişkin negatif ve pozitif nitelemeler bir arada bulunmakla birlikte açık bir tanımın yapılmış olduğunu söylemek güçtür. Aslında bu tanım yoksunluğu ATA içinde serbest dolaşımın konusu olan mal, işçi veya sermaye kavramları için de geçerli olmakla birlikte Adalet Divanı gereken durumlarda söz konusu kavramların neyi ifade ettiğini ve ne şekilde anlaşılması gerektiğini yorumlamıştır. Hizmet için Divan’ın içtihadı da dikkate alınarak yapılan bir tanımlamaya İç Pazarda Hizmetler Direktifi’nde, “ATA 50. madde temelinde kazanç sağlamak amacıyla ve kendi namına Gerçekleştirilen her türlü ekonomik aktivite” şeklinde yer verilmiştir.
ATA 50. madde kapsamında ücret karşılığında gerçekleştirilen bir edimin bulunması pozitif nitelemeyken, söz konusu edimin sermayenin, malların ve kişilerin serbest dolaşımı kapsamında bulunmaması negatif unsurdur. ATA 50. maddenin devamında örnekseme yoluyla; sınaî ve ticari nitelikteki faaliyetlerle, el işçiliği veya sanatları (zanaatkâr) ve serbest meslek faaliyetlerini hizmet olarak tanımlamıştır. Söz konusu bendin başında yer verilen “özellikle” kelimesinden çıkarılması gereken anlam, maddenin yer verdiği hizmet gruplarının sınırlı şekilde sayılmadığı, bunların genişletilebileceği şeklinde olmalıdır. Zaten Divan kararlarında daha sonra; turizm, sağlık, finans, eğitim, avukatlık gibi birçok mesleği hizmet grubunda değerlendirmiştir.

Ayrıca ATA’nın 51. maddesinde taşımacılık hizmetlerinin taşımacılık başlığında düzenlendiği ve sermaye hareketlerine bağlı banka ve sigortacılık hizmetlerinin de sermayenin serbest dolaşımına ilişkin hükümlere tabi olduğunu belirterek bu alandaki istisnaları düzenlemiştir.

2. HİZMETLERİN SERBEST DOLAŞIMININ ÖZELLİKLERİ

Yerleşme özgürlüğü ile hizmet sunumunun iç pazar açısından anlamı ve önemi, hizmetlere erişim imkânlarının kısıtlanmamasıdır. Ancak yerleşme özgürlüğünün düzenlendiği 43. madde ve devamında odak noktası hizmet sunucusu olduğu halde, hizmetlerin serbest dolaşımının düzenlendiği 49. madde ve devamında bizzat hizmetin kendisi ön plana çıkmaktadır. Bu özellikleri itibari ile yerleşme özgürlüğü daha çok kişilerin serbest dolaşımına, hizmetlerin serbest dolaşımının ise malların serbest dolaşımına yakın kavramlar olduğu ileri sürülmektedir. Bu husus yerleşme özgürlüğünün kullanımına ilişkin çıkarılan direktiflerin kişilerin serbest dolaşımı mevzuatına, hizmetlerin serbest dolaşımı mevzuatının da malların serbest dolaşımı mevzuatına paralellik göstermesinden rahatlıkla anlaşılabilmektedir.

Hizmetlerin serbest dolaşımının, yerleşme özgürlüğünden ayıran en önemli özelliği hizmetin sunulduğu ülkedeki faaliyetin devamlılık arz etmemesi ve geçici bir süre ile gerçekleştiriliyor olmasıdır. Hizmetlerin serbest dolaşımında önemli olan hizmetin bizzat dolaşımının sağlanmasıdır. Bu nedenle hizmet sunucusunun yerleşmeden farklı olarak, hizmet sunulan yerde geçici olarak dahi mukim olması gerekliliği bulunmamaktadır. Ne zaman ki hizmet sunucusu, bir başka üye ülkedeki faaliyetleri için kalıcı altyapı yatırımları gerçekleştirir, o zaman faaliyetin niteliği ve uygulanacak hükümlerde farklılıklar oluşur.

Yani hizmetlerin serbest dolaşımı yerine yerleşme serbestîsine ilişkin kurallar bu faaliyet için geçerli olmaya başlar. Ancak Divan hizmet sunumu ile yerleşme arasında; süreklilik, düzenlilik ve süre esasına dayanan ayırımdan uzaklaşacak kararlara imza atmaya başlamıştır. Burada yerleşme ile hizmet sunumunun sonuçları bakımından farkı anımsamakta fayda bulunmaktadır. Eğer bir üye devlette yerleşmek suretiyle hizmet sunulursa, yerleşilen ülkenin hukukuna göre çeşitli kayıtların gerçekleştirilmesi ve doğal olarak bazı ödemelerin yapılması gerekebilecektir. Oysaki hizmet sunumunda hizmet sunulan ülkeye yerleşme zorunluluğu olmadığı için söylenen külfetler geçerli olmayacaktır.

Hizmet sunumunun bir ücret karşılığında gerçekleştirilmesi gerekir ancak bu ücretin bizzat hizmeti alan kişi tarafından ödenmesine gerek bulunmamaktadır. Aslında Divan eski kararlarında konuya dar bir yaklaşım göstermiştir. Divan, Humbel Davası’nda , “söz konusu edimin hizmet olarak değerlendirilmesi için bir ücret karşılığında gerçekleştirilmesi önemli bir koşuldur ve bu ücretin hizmet sunan ve alan kişiler arasında anlaşma ile belirlenmesi gerekir.” hükmüne varmıştır. Daha sonraları bu dar ve katı yorumda yumuşama görülmüştür. Sponsorlar aracılığı ile desteklenen spor, sanat gibi faaliyetlerde hizmet sunan kişiler, bazen izleyicilerine ücretsiz gösteri sunmakta ancak kendileri bu faaliyet için sponsorlar tarafından desteklenebilmektedir. Devlet hastanelerine müracaat eden hastalar herhangi bir ücret ödemeden tedavi görseler de, sosyal güvenlik sistemi dâhilinde kendileri için bir ödeme yapılıyor olması durumunda hizmet kapsamına girer. Şifresiz kanallar veya dijital yayıncılık dışındaki televizyon veya radyo yayınlarında yayıncılar, bu hizmetlerinin karşılığı için ücretleri hizmeti alan kişilerden değil de, reklâm veren şirketlerden veya devlet bütçesinden almaktadır.
Ücret alınmadan, gönüllü kuruluşlar tarafından sunulan hizmetlerin, ATA 50. maddenin kapsamı dışında kaldığı ve sunulan korumalardan yararlanamayacağı Adalet Divanı tarafından Grogan Davası’nda açıklanmıştır. Bir hizmetin tanıtımı için yapılıyor olsa dahi, bu hizmeti sunanlar ile tanıtımı yapanlar arasında doğrudan bir ekonomik ilişkinin bulunmaması durumunda ATA’nın hizmet sunumuna ilişkin hükümleri uygulanmaz.

Hizmetlerin serbest dolaşımında önemli bir kural da sunulan hizmetin Birlik içerisinde fakat sınır aşan bir özellik göstermesidir. Bu sınır aşan özellik nedeniyle hizmetin sunulduğu ülkedeki yerleşik kuralların, hizmet sunucuları aleyhine ayrımcılığa neden olması sıklıkla rastlanılan bir olgudur. Bu nedenle hizmet sunucuları, hizmeti götürdükleri ülke mevzuatı ve uygulamaları aleyhine yargı yoluna gidebilmektedirler. Bir başka anlatımla, ATA’nın hizmetlerin serbest dolaşımını düzenleyen hükümlerine dayanarak bir hak ihlali iddiası ancak sınır aşan özellikli mevcut bir girişimin olması ile mümkündür. Ancak Adalet Divanı, hizmetlerin serbest dolaşımının sınır aşan özelliği konusundaki kuralı son yıllardaki içtihadı ile değiştirmeye başladığı görülmektedir. Carpenter Davası’nda İngiltere’de oturma izni sona eren fakat bu sırada bir İngiliz vatandaşı ile evlenen Mary Carpenter isimli kadın, kendisinin sınır dışı edilemeyeceğini Topluluk hukukuna dayanarak iddia etmiştir. Eşinin reklam işleri ile uğraşmasının Topluluk hukuku kapsamında hizmet olarak kabul edilebileceği, bu iş için eşinin ülke dışına seyahat etmesi gerektiği, ancak çocuklarına bakacak kimse olmadığından üvey anne olarak kendisinin bu işi en iyi yapabilecek kişi olduğunu ve bu imkânın elinden alınarak sınır dışı edilmesi durumunda eşinin hizmetlerin serbest dolaşımı imkânından yararlanamayacağını ileri sürmüş ve Divan bu savunmayı haklı bulmuştur. Divan bu davada karar verirken, gerçekte yürütülmekte olan bir sınır aşan faaliyet olmasa dahi iki hususun varlığının ülke içi faaliyetleri hizmet olarak nitelenmesi için yeterli olacağını dikkate almıştır. Bunlar, sınır aşan hizmet sunumu için yeterli imkânlara sahip olma ve bu yönde bir faaliyet için gerçek bir niyetin varlığı Böylelikle Divan, bir kişi veya işletmenin iş planı ve yapısal durumunun dikkate alınması gerektiğini düşünmüştür. Divan bu yöndeki düşüncesini Omega Davası ile daha da belirginleştirmiştir. Serbest dolaşım kapsamında değerlendirilmek için henüz bir iş veya sözleşme bağlantısı kurulmamış olsa dahi bu yönde girişimleri dahi engellemeye yönelik eylemlerin 49. maddenin sağladığı özgürlüğü zedeleyeceği Omega Kararında açıklanmıştır.

Öte yandan bazı hizmet sektörlerinin doğası gereği sınır aşan karaktere sahip olduğu Divan tarafından ortaya konulmuş ve sektörlerdeki hizmetler için ülkesellik bazında somut değerlendirmeler yapılmasının gereksizliği belirlenmiştir. Ulaşım, reklam, televizyon yayıncılığı ve telekomünikasyon sektörlerinin doğası gereği sınır aşan karakterdedir ve bu alanlardaki hizmetlerin ATA hükümlerinin sağladığı korumalardan yararlanacaktır. Gourmet Davası’nda Divan İsveç’in alkollü içkiler için getirilmiş olan ve halk sağlığını koruma gerekçesine dayanan reklam yasağının makul kabul edilebileceğini ve diğer ülke uyrukları için ayrımcılık içermediğini tespit etmesine rağmen bu yasağın reklamcılık hizmetlerinin serbest dolaşımını engelleyici bir sonuç doğurması nedeni ile ATA’nın 49. maddesini ihlal ettiği sonucuna varmıştır. ABAD’ın yerleşik kararları dikkate alındığında -esas itibariyle- serbest dolaşım kapsamında hizmetler; sınır aşan bir nitelik taşıyacak, ücret karşılığı olacak ve geçicilik arz etmesi gerekecektir. İlk önce hizmetin, sınır aşan bir hizmet olması gerekir. Sınır aşma şartı, bir hizmetin serbest dolaşımı sadece AB üyesi ülkeler arasında değil Türkiye ile AB üyesi ülkeler arasında da söz konusu olduğunda gerçekleşir. Bu duruma somut örnek ise ABAD’ın 2003 yılında verdiği Abatay kararıdır. O halde Türkiye’de yerleşik bir kişinin hizmet sunması veya Türkiye’de yerleşik bir kişi tarafından bir AB üyesi ülkeden hizmet edinilmesi halinde hizmette sınır aşma şartı gerçekleşmiş olacaktır. Dolayısıyla hizmetin serbest dolaşımı açısından Türkiye AB hukukunda üçüncü ülke statüsünde değildir. Bu hizmet ister inşaat işleri gibi hizmeti edinen kişinin ülkesinde üretim şeklinde olsun; ister otel, tıbbî tedavi gibi hizmeti sunan kişinin ülkesine gidilerek alınan ve tüketilebilen bir hizmet olsun fark etmeyecektir.

Bunlardan anlaşıldığı üzere, hizmetin serbest dolaşımına sadece aktif yani sunanın değil, pasif yani hizmeti alanın da sınır aşması halinde, hizmetin sınır aşırı özelliği gerçekleşmiş olur.

2.1. Aktif Hizmetin Serbest Dolaşımı
Hizmeti sunanlar ve bunların çalışanları (Dientsleistungserbringer) uzun yıllardan beri ABAD’ın kararlarına konu olmuş, bu kararlara konu olaylarla somutlaşmış ve zamanla da geliştirilmiştir. Kararlara konu olan aktif hizmetin serbest dolaşımı kapsamında olan hizmetlerin başlıcaları şunlardır: Televizyon yayınlarının iletimi, radyo ve televizyon prodüksiyonları, hukuki müşavir olarak çalışma, sigortacılık, kıymetli evrak hizmeti, ticareti ve aracılığı, iş bulma aracılığı, tıbbî tedaviler, hukuki danışmanlık, inşaat işlerinin yerine getirilmesi, turizm rehberliği, şans oyunları, reklâm, özel güvenlik hizmetleri, temizlik hizmetleri, hastane tedavileri, muhasebe alanında malî danışmanlık ve profesyonel sporcular.

2.2. Pasif Hizmetin Serbest Dolaşımı
Hizmetin serbest dolaşımı kapsamına hizmet alan/edinen/yararlanan kişilerin de (Dienstleistungsempfänger), yani pasif hizmet alımının da girdiği ilk kez AB Yönergelerinde düzenlenmiştir. Buna ilişkin ilk dava 1984 yılında da ABAD’ın verdiği Luisi ve Carbone kararıdır. Bu kararında ABAD, hizmetin serbest dolaşımını kapsamında pasif hizmetin serbest dolaşımı da açıkça kabul edilmiştir. 1989 yılında verdiği Cowan kararında ABAD, aynı yönde içtihadını pekiştirmiştir. Böylece bundan sonraki kararlarda ve uygulamada da -tartışmasız bir şekilde- pasif hizmetin serbest dolaşımı kabul edilmiştir. ABAD kararlarında açıkça, sadece aktif, yani hizmetin sunan ve bunların çalışanları değil; hizmetin pasif dolaşımında, yani hizmeti alanın sınır aşması halinde bu kişilerin de hizmetin serbest dolaşımından yararlanabileceğini belirtmiştir. Ayrıca bu kararlarda hizmeti alan kişilerin, bu hizmet edinimi süresi boyunca da oturma müsaadesi hakkına sahip oldukları vurgulanmıştır. Hizmeti alan kişilere örnek olarak turizm, tedavi, öğrenim veya iş gezileri amacıyla seyahat yapan kişiler sayılabilir.

2.3. Yerleşim Serbestîsinden Farkı
Yerleşim serbestîsi, işletmeyle ilgili mesleki bir faaliyetin devamlı olarak üye devlet vatandaşı veya şirket tarafından milli devlet dışında diğer bir üye devlete yerleşerek, bu üye devletin vatandaşlarıyla aynı şartlar altında yapılması halinde gerçekleşir. ATAD kararlarında, yerleşim yeri serbestîsinin her türlü serbest mesleğin icrasını, işletmelerin kurulmasını ve idaresini ve yavru şirketin, şubenin veya acentenin kuruluşunu kapsayacağını belirtmiştir’.

Hizmetlerin serbest dolaşımı ve yerleşme serbestîsi ortak pazarda hizmetlere erişiminde engellerin kaldırılması durumu söz konusudur. Fakat kimi zamanlarda hizmetlerin serbest dolaşımını yerleşme serbestîsinden ayırmakta güçlük çekilmektedir. Yerleşme serbestîsi genel olarak kişilerin serbest dolaşımını öngörürken, hizmetlerin serbest dolaşımı daha çok malların serbest dolaşımına benzer kavramlar olduğu öngörmektedir.

Hizmetlerin serbest dolaşımı ile yerleşim özgürlüğünden bir diğer farkı, hizmetlerin sunulmasında bir ücret karşılığı yapılması söz konusudur. ATAD’ın Humbel Davası’nda, “söz konusu edimin hizmet olarak değerlendirilmesi için bir ücret karşılığında gerçekleştirilmesi önemli bir koşuldur ve bu ücretin hizmet sunan ve alan kişiler arasında anlaşma ile belirlenmesi gerekir.” Hükmüne yer verilmiştir.
Hizmetlerin serbest dolaşımında sunulan hizmetin, Birlik içinde olması gerekmektedir. Aynı zamanda hizmet serbestîsi sınır aşan bir özellik göstermektedir. Bu sınır aşan özelliği sayesinde hizmetin sunulduğu ülkedeki yerleşik kuralların, hizmet sunanların aleyhine ayrımcılığa neden olması söz konusu olmaktadır. Bu sebep ile hizmet sunucuları, hizmeti götürdükleri ülke mevzuatı ve uygulamaları aleyhine yargı yoluna gidebilme imkânı bulmaktadır.

Hizmet sunma özgürlüğünün, yerleşme özgürlüğünden ayıran bir önemli özelliği daha hizmetin sunulduğu ülkedeki faaliyetin devamlılık zorunluluğu olmaması ve geçici bir süre ile gerçekleştiriliyor olması durumudur. Hizmetlerin serbest dolaşımında önemli olan hizmetin dolaşımının sağlanmasıdır. Hizmet sunucusunun yerleşmeden farklı olarak, hizmet sunulan yerde geçici olarak gerçekleşmesi gerekmektedir.

2.3.1. Yerleşme Serbestîsinden Yararlananlar
Yerleşme özgürlüğünden gerçek veya tüzel kişiler yararlanabilir. ATA’nın 43. maddesi yerleşme özgürlüğünden yararlanacak gerçek kişilerin AT’na üye bir ülkenin vatandaşı veya AT üyesi bir ülkede yerleşme hakkını elde etmiş olmayı öngörmektedir. Gerçek kişilerin dışında bazı tüzel kişilerin de 43. madde kapsamında değerlendirileceği belirtilmişti. ATA 48. maddesi bu konuyu izah etmektedir: “Bir üye devlet mevzuatına uygun olarak kurulmuş olan ve kayıtlı merkezi, yönetim merkezi ya da başlıca iş merkezi Topluluk içinde olan şirket ve firmalar bu kısım hükümlerinin uygulanmasında Üye Devlet uyruğu gerçek kişiler gibi muamele görürler.” Şirket ve firma nitelemesi her üye devletin iç hukukunda farklı şekilde düzenlenebileceği için aynı maddenin 2. fıkrası bu kavramlardan ne anlaşılması gerektiğine dair bir ekleme yapma ihtiyacı duymuştur. “Şirketler veya firmalar deyiminden, kooperatifler dâhil olmak üzere medeni hukuk ya da ticaret hukuku uyarınca kurulmuş şirketler ya da firmalar ile kâr amacı gütmeyenler hariç olmak üzere kamu hukuku veya özel hukuka tabi diğer tüzel kişiler anlaşılır.”

2.4. Sınırlamalar ve Sınırlamaların Sınırları

2.4.1. Ayrımcılık Yasağı
Yerleşme özgürlüğü ve hizmetlerin serbest dolaşımının uygulanmasında diğer özgürlüklerde olduğu gibi milliyete dayanan ayrımcılığa izin verilememesi esastır. Zira ATA. 43 ve 49. maddelerinin ilk fıkraları açıkça milliyete dayalı kısıtlamaları, diğer bir ifade ile ayrımcılığı yasaklamaktadır. ATA’nda temel prensiplerin açıklandığı ilk bölümde, 12. madde, ATA’nın uygulanması kapsamında milliyete dayalı ayrımcılığa müsaade edilmeyeceğini ve bunun için gerekli tedbirlerin alınacağını belirtmektedir. Genel kapsamı itibari ile hizmetlerin serbest dolaşımında ayrımcılığın önüne geçmek amacı ile “karşılıklı tanıma ilkesi” uygulanmaktadır. Bir üye devletin cari mevzuatı uyarınca sunumu caiz olan hizmetler, diğer üye devlet sınırları dahilinde herhangi bir sınırlamaya tabi olmaksızın piyasaya arz edilebilecektir. 43. ve 49. maddelerin metni sınırlamaların bertaraf edilmesinden bahsetmekteyken, bu sınırlamaların neler olabileceği haklı olarak bir soru işareti olarak belirmektedir.

Yerleşme serbestîsi ve hizmet sunumu için sınırlamaların en başında bir mesleğin icrası için bir diploma veya sertifikaya sahip olma ve bunun hizmetin sunulduğu ülkede tanınması, belirli makamlardan izin, ruhsat gibi idari prosedürler gelmektedir. Bu idari prosedürlerin karmaşıklığı, uzun süre alması, alınacak harç ve vergiler, faaliyet alanının süre ve yer bakımından sınırlamalara tabi tutulması gibi hususlar da bu konuda görülebilecek en bariz engellerdendir. Yine, hizmeti sunacak kişinin yanında çalıştıracağı personel ve kullanacağı malzemenin de götürülmesi bir takım sorunlara yol açabilecektir. ATA hükümleri bu tarz engeller nedeni ile hizmetlerin serbest dolaşımına getirilecek sınırlamaları bertaraf amacını taşımaktadır. Ancak, hizmetlerin serbest dolaşımı ve yerleşme özgürlüğünün mutlak ve sınırsı olmadığı da bir gerçektir. ATA’nın 55. maddesi özel hüküm ve düzenlemelerin bulunmadığı durumlarda, yerleşme özgürlüğü için geçerli olan ATA’nın 43-49. maddelerinin hizmetlerin serbest dolaşımıyla ilgili olarak da geçerli olacağını belirtmektedir. ATA’nın 45. ve 46. Maddeleri bu açıklama ışığında hem yerleşme özgürlüğü hem de hizmetlerin serbest dolaşımı için geçerli olacaktır. 45 ve 46 madde hükümlerini olağan ve olağandışı sınırlama nedenleri olarak iki farklı grupta değerlendirebiliriz. 45. madde olağan ve genel bir sınırlama nedeni olarak, “Bu kısım hükümleri, belirli bir üye devlet söz konusu olduğu ölçüde, kamu gücünün nadiren de olsa kullanılması ile ilgili faaliyetlere uygulanmaz.” Hükmünü taşımaktayken, 46. maddenin metnine bakıldığında ise olağanüstü durumlar olarak “kamu sağlığı, kamu güvenliği ve kamu düzeni” gerekçeleri ile üye devletlerin yabancı uyruklular için söz konusu serbestîleri uygulama konusunda takdir hakkı bulunduğu anlaşılmaktadır. 45. madde sınırlamasının süreklilik gösterme ihtimaline karşı 46. madde sınırlamalarının geçici süreli olduğu düşünülmektedir.

2.4.2. Kamusal Gücün veya Otoritenin Kullanılması
Burada istisnaların en fazla uygulama alanı bulacağı yani serbest dolaşıma sınırlamalar getirilebileceği alanlar kamusal gücün veya devlet otoritesinin kullanıldığı alanlardır. Bu alandaki benzer bir sınırlama da işçilerin serbest dolaşımı hükümlerini düzenleyen 39/4. maddede “Bu madde hükümleri kamu hizmetlerindeki istihdama uygulanmaz” şeklinde yer almaktadır.

Kamusal yetkiler, egemenlik yetkilerinin kullanılması anlamında genel hukuk kurallarından ayrık olarak bazı ayrıcalıkların da bahşedilmesi suretiyle, bireyler üzerinde gerektiğinde zorlayıcı ve kısıtlayıcı tedbirlerin kullanılmasına dahi imkân tanımaktadır. Antlaşma metninde kamusal gücün hangi sektörleri kapsadığına dair bir izahat bulunmamakla birlikte savunma, emniyet, adalet gibi sektörler istisnaların uygulandığı başlıca hizmet alanlarıdır. Bu sektörlerin üye devlet vatandaşlarına ve kamusal otoriteye hasredilmiş olmasında, üye devletlerin menfaatlerinin en iyi şekilde korunması arzusundan kaynaklanan bir meşruiyetin olduğu savunulmaktadır. Daha da ayrıntıya gitmek gerekirse kamusal gücün ülke vatandaşlarına özgülenmesinde vatandaşın ülkesine sadakati, dil sayesinde iletişim avantajı, ülke kültürüne aşinalık gibi sebeplerin yanında dış güçlerin ülke güvenliğini tehdit etmelerini önleme düşüncesi etkilidir. Özellikle ulusal güvenlik ve savunma gibi kamu hizmetlerinin sunulmasının sadece ülke vatandaşlarına tanınması 1955 tarihli Avrupa Yerleşme (İş Kurma) Sözleşmesi ile de benimsenmiş ve bu hizmetin içeriğinin belirlenmesinde taraf ülkelere bir takdir hakkı tanınmıştır. Neticede kamusal alanda hizmet sunumunun sadece kendi vatandaşlarının istifade edebileceği bir hak olması hususu uluslar arası ve ulusal normlarda yaygın şekilde kabul görmüştür, fakat bunun Avrupa Birliği ülkelerinde uygulaması ise farklılıklar oluşmasına neden olmuştur. O’Keeffe, Avrupa vatandaşlığı kavramının ilk kez Kurucu Antlaşmalarda telaffuz edildiği Avrupa Birliği Antlaşmasının imza sürecinde kaleme aldığı bir yazıda, Avrupa vatandaşlığının yerleşmesi ve yaygınlaşması ile birlikte kamusal gücün üye devlet vatandaşlarınca kullanılmasına imkân tanıyan istisnai kuralın uygulanmasından vazgeçileceğine dair iyimser bir yaklaşım sergilemektedir. Ne var ki, O’Keeffe’in öngörüsü kısa vadede, ne Anayasal Antlaşma Taslağı’nda ne de Anayasal Antlaşmanın kabul edilmemesi nedeni ile gündeme gelen Reform Antlaşması’nda doğrulanmıştır. İş kurma ve hizmetlerin serbest dolaşımının kamusal gücün kullanımı nedeni ile kısıtlanabilirliğine dair hüküm Reform Antlaşması ile tadil edilen ve Avrupa Birliğinin İşleyişi Hakkında Anlaşma’nın 51 ve bu maddeye atıfta bulunan 62. maddesinde aynen korunduğu görülmektedir. Üye devletler ATA’nın 45. maddesi ile hizmetlerin serbest dolaşımı ve yerleşme özgürlüğüne getirilebilecek kısıtlamaları bazen oldukça geniş yorumlama çabası içinde olmuşlardır. Trafik kazalarında tespit yapan bilirkişilerin, sigorta eksperlerinin dahi, kamusal otoriteyi temsilen çalıştıkları için 45. madde kapsamında, sadece üye devlet vatandaşlarına bu hizmetlerin sunulma hakkının tanınması talebi Divan tarafından benimsenmemiştir. Diğer taraftan, yargı sürecinin bir parçası olması nedeniyle avukatlık hizmetlerinin sadece üye devlet vatandaşları tarafından gerçekleştirilmesi talebi de uygun görülmemiştir. Reyners Davası’nda, Belçika’da yaşayan Hollanda vatandaşı Reyners’in diplomasını Belçika’dan almış olmasına rağmen, bu mesleğin ancak Belçika vatandaşları tarafından icra edilebileceğine dair kural gereğince kendisine izin verilmemiştir. Divan, avukatın müvekkilini mahkemede temsilini, kamu gücünün doğrudan kullanılması olarak görmediğinden 45. madde kapsamında bir meşru kısıtlama sebebi olarak kabul etmeyerek, avukatlık hizmetinin üye devletlerde serbest şekilde yapılmasının yolunu açmıştı

2.4.3. Kamu Düzeni, Kamu Sağlığı ve Kamu Güvenliği Gerekçelerine Dayalı Sınırlamalar

ATA 46. maddesi ile getirilen kamu düzeni, kamu sağlığı ve kamu güvenliği gerekçelerine dayanan sınırlamalar ile üye devletler egemen yetkilerini, ülkelerine girmek veya yerleşmek isteyen diğer ülke vatandaşlarını kontrol etme ve sınırlamak için kullanabilir. Ancak bu hüküm çerçevesinde serbest dolaşıma getirilecek sınırlamalar, kamusal gücün kullanılmasındaki objektif kıstaslardan öte, kişisel davranışlar çerçevesinde değerlendirilmelidir. Diğer bir ifade ile bir üye devlet vatandaşının başka bir üye devlette yerleşme veya hizmet sunma serbestisinin engellenmesi somut olaylara dayandırılmalıdır. Divan ATA m.46’da ifade edilen sınırlama gerekçelerinin olay bazında ve oldukça dar şekilde yorumlanmasını ve böylelikle üye devletlerin Antlaşma hükümlerini uygulamaktan keyfi kaçışlar sergilememesi gerektiğini açıklamıştır.

Kamu güvenliği ve kamu düzeni gerekçeleri ile gerçekleştirilen sınırlamalar, serbest dolaşım hakkından istifade etmek isteyen kişinin geçmişine ilişkin durumu veya bilgilerinden ziyade o anki durumu veya yakın geçmişi dikkate alınır. Kişinin dahil olmak istediği faaliyetin mutlak surette bir suç teşkil etmesi veya yasaları ihlal etmesi de gerekmeyebilir. Sosyal olarak zararlı faaliyetler de bu başlık dahilinde yasaklanabilir. Van Duyn Davası’nda Divan, İngiliz Hükümetinin bir Hollanda vatandaşını Scientology Kilisesinde çalışmasına izin vermemesini haklı bulurken, İngiliz vatandaşları lehine açık bir ayırımcılığa da göz yummuştur. Divan’a göre, Scientology Kilisesinin faaliyetleri İngiliz kamu otoritelerince yasaklanmamış ve İngiliz vatandaşlarının bu kilisenin faaliyetlerine katılmasında bir sakınca görülmemişken, başka ülke vatandaşlarının serbest dolaşım ilkesine dayanarak olsa dahi bu faaliyetlere katılımı ülkenin kamu düzenini bozma riskini taşımaktadır. Burada milliyet temelinde ayrımcı uygulamalar yapmama ilkesinin ihlal edilmediğine yönelik dayanak olarak, genel bir anayasa ve ceza hukuku prensibi olan “vatandaş iade veya sınır dışı edilmez” kuralına atıfta bulunulmuştur.
Ancak ayrımcılık konusundaki bu yaklaşım daha sonraki kararlarında Divan tarafından değiştirilmiştir. Adoui ve Coruaille ve Jany Davalarında, Belçika ve Hollanda’da fahişelik suç olmamasına ve bu ülkelerin vatandaşları olan hayat kadınları tarafından serbestçe icra edilmesine rağmen, birincisinde iki Fransız hayat kadınının Belçika’ya girmesine izin verilmemiş, ikincisinde de Doğu Bloku’ndan gelen göçmen bir hayat kadınının Hollanda’da hizmet vermesine engel olunmuştur. Her iki davada da ülkeler savunmalarını kamu düzenini koruma üzerine tesis etmişlerse de Divan kararında, fahişeliğin Belçika ve Hollanda’da yasak olmadığını ve bu ülke vatandaşları tarafından da icra edildiğini, diğer ülke vatandaşlarının sektöre girmesine izin verilmemesinin milliyete dayanan bir ayrımcılık olduğunu açıklamıştır. İnsan onurunu zedeleyici faaliyetlerin hizmet olarak sunulmasına getirilen sınırlamalar da ATA m.46 kapsamında meşru kabul edilmektedir. İngiltere’de Pulsar Şirketi tarafından üretilen ve kişilerin lazer tabancaları kullanmak suretiyle insan öldürme simülasyonunu içeren bir oyunun Omega Şirketi tarafından franchising yoluyla Almanya’ya ithalini Almanya Federal İçişleri Bakanlığı, öldürmenin bir oyun olarak lanse edilmesinin insan onurunu zedeleyeceği ve bu nedenle kamu düzenin bozacağı gerekçesi ile yasaklamıştır.

Divan kararında, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nde yer alan insan onuru ifadesine de atıfta bulunmuş, insan onurunu zedeleyen unsurlar içeren oyunun yasaklanmasının makul görülebileceğini ancak bu yönde bir algılamanın yalnızca bir ya da birkaç ülke tarafından sahip olunup diğer ülkelerin bu oyuna aynı bakışı göstermemesi ile birlikte orantılık ilkesini de dikkate alarak söz konusu oyunun ticaretinin tamamının yasaklanması yerine sadece aykırı unsurlar içeren bölümünün çıkarılarak piyasaya sürülmesinin amaca daha uygun olabileceğini belirtmiş ve Alman makamlarının işlemlerinin hizmetlerin serbest dolaşımı ilkesi ile uyumsuzluğunu tespit etmiştir.

3. ABAD KARARLARI
3.1. Savaş Kararı
1984 yılında bir aylık vize ile İngiltere’ye ziyaretçi olarak giden Savaş çifti sürenin bitmiş olmasına rağmen İngiltere’yi terk etmeyip kanunlara aykırı olarak kalmaya devam etmişler ve hiç bir izin veya ruhsat almaksızın değişik işletmeler açarak işletmişlerdir. Yetkili makamlar, 1994 yılında Savaş çiftinin sınırdışı edilmesini kararlaştırılmıştır. Dava süreci sonunda İngiliz yüksek mahkemesi, Katma Protokol m. 41’in yorumlanması için ABAD’a ön karar için başvurmuştur. Başvuruyu değerlendiren ABAD, ilk kez bu davayla Topluluk ve Türkiye arasında imzalanan ve 1 Ocak 1973 tarihinde yürürlüğe giren Katma Protokol m. 41/1’in doğrundan etkisi olan bir hüküm olduğunu kabul edilmiştir. Bu maddeye göre; taraflar, aralarında, yerleşim serbestîsi ve hizmetin serbest dolaşımına ilişkin yeni kısıtlamalar getirmeyeceklerdir. Yani yerleşim serbestîsi ve hizmetin serbest dolaşımında da mevcut haklarda kötüleştirme yasağı ilkesi dikkate alınacaktır.

3.2. Abatay Kararı
Türk taşımacılık sektörünü ve Türk şoförlerini doğrudan ilgilendiren ilk karar ABAD’ın 21 Ekim 2003 tarihli Abatay kararıdır. Savaş kararında yerleşim serbestîsi açısından doğrudan etkili hüküm olduğu açığa çıkan Katma Protokol m. 41/1 hükmü Abatay kararında ise hizmetin serbest dolaşımı açısından uygulama alanı bulmuştur. Alman hukukunda yapılan değişiklikle yabancı şoförlerin çalışma şartları ağırlaştırılması, Abatay kararına konu olmuştur. Bu kararla iki önemli husus açıklığa kavuşturulmuştur.

3.2.1. Sınıraşma Kavramı
Bu kararla ilk kez sınıraşma kavramı Türkiye’den sağlanan hizmetler için de kabul edilmiştir. Buna göre sadece üye ülkeler arasında değil; hizmet Türkiye’den üye ülkenin birine sağlanıyorsa Katma Protokol m. 41/1’in uygulama alanı bulacaktır. O halde hizmet sektörü kapsamında Türkiye’den yapılan sınıraşan taşımacılıkta bu hüküm uygulanacaktır.

3.2.2. Kimlerin Katma Protokol 41/1’e Dayanabilecekleri Hususu

Yine ilk kez ABAD, kimlerin bu hükme dayanarak dava açabilecekleri konusunu da açıklığa kavuşturmuştur. ABAD’a göre, sadece Türkiye’de yerleşik olan ve hizmeti bir üye ülkeye sağlayan teşebbüsler değil; bu teşebbüslerin çalışanları da üye ülkelerce getirilen hizmetin serbest dolaşımına ilişkin yeni kısıtlamalara karşı haklarını korumak amacıyla Katma Protokol m. 41/1’e dayanabileceklerdir.

3.2.3. Tüm ve Darı Kararı

Almanya’dan ve Fransa’dan İngiltere’ye geçen iki sığınmacı Türk vatandaşının açtığı dava, AB-Türkiye Ortaklık hukuku açısından en önemli içtihatlardan birinin ortaya çıkmasını sağlamıştır. 27 Eylül 2007 tarihli Tüm ve Darı kararı ile ABAD yukarıdaki kararlarına paralel bir karar vermiştir. Bu yeni kararla ortaya çıkan en önemli husus; Savaş ve Abatay kararlarından sonra tartışılan ilk girişte vizenin üye ülkenin yetkisinde olup olmadığı konusu açıklığa kavuşmasıdır. İngiliz hükümetinin egemenlik hakları kapsamında ilk girişte vize verme yetkisinin de kendi uhdesinde olduğu yönündeki savunması ABAD tarafından kabul edilmemiştir. ABAD, Katma Protokol m. 41/1 hükmünün Türk vatandaşlarının Ortaklık hukukundan kaynaklanan yerleşim serbestîsinin kullanımında (ve hizmetin serbest dolaşımında) ilk girişleri düzenleyen kurallar için de geçerli olduğuna karar vermiştir. O halde Katma Protokol’ün yürürlüğe giriş tarihi olan 1 Ocak 1973’den önce veya üyelik tarihinden önce yerleşim serbestîsi ve hizmetin serbest dolaşımı kapsamında Türk vatandaşlarından vize talep etmeyen ülkeler, daha sonra vize uygulaması getirmiş olsalar bile, bu hükümleri Türk vatandaşları için uygulamaları mümkün olmayacaktır.

3.3. Soysal Kararı

Doğrudan olmasa bile, dolaylı olarak ABAD’ın Tüm ve Darı kararı ile hizmetin serbest dolaşımı için de Türk vatandaşlarına vizesiz Avrupa yolu açılmıştı. Ancak bu konuda gerekli adımı maalesef ne Türkiye, ne AB Komisyonu ne de AB üyesi ülkeler atmışlardır. 19 Şubat 2009 tarihli Soysal kararı ile duyarsız olan herkesi silkeleyecek bir içtihat ortaya çıkmıştır. Tüm ve Darı kararında yerleşim serbestîsi söz konusu iken; Soysal kararında doğrudan hizmet sektörü dava konusudur. Tüm ve Darı kararında ilk girişte vize yetkisi açıklığa kavuşurken; Soysal kararında elde -tek kalan savunma olan- Schengen vizesinin, Türkler için yeni bir sınırlama ve bu yüzden de Katma Protokol m. 41/1’e aykırılık teşkil ettiğine karar verilmiştir. O halde AB Komisyonu’nun Türklerin lehine olduğu yöndeki Schengen vizesi savunması14, ABAD tarafından reddedilmiştir. Zira Schengen vizesi de olsa, daha öncesinde vizesiz girme hakkı olan bir kişi için böyle bir zorunluluk Ortaklık hukuku açısından yeni bir sınırlama olduğu açıktır ve böyle bir sınırlayıcı düzenleme de Katma Protokol m. 41/1 hükmü gereğince hizmetin serbest dolaşımı kapsamına giren Türk vatandaşlarına uygulanamaz.

SONUÇ
Ortak bir çalışma sonucunda hazırladığımız bu araştırma bize, yeterince bilgi donanımına sahip olmadığımız işçilerin ve hizmetlerin serbest dolaşımı hakkında yeni bilgiler kattı. İlk önce ‘’Serbest Dolaşım’’ hakkında bilgiler edindik. Serbest dolaşımın ne olduğunu, günümüzde de AB Müktesebatı içinde ayrı bir öneme sahip olduğunu öğrenmiş olduk. Ayrıca daha önce yeterli bilgi sahibi olmadığımız kişilerin serbest dolaşımının özellikleri hakkında detaylı bir çalışma yapma fırsatını yakaladık.
İşçilerin serbest dolaşımı konusunda ise ilk önce işçi kavramını açıklamaya çalıştık. İşçilerin serbest dolaşımına ilişkin yasal mevzuatları ve hukuki dayanakları inceleme şansını yakaladık. Sevince, Demirel, Kuş ve Sürül kararları ve bu hukuki mücadelelerin kazanımı ile bugünkü ilişkilere nasıl bir ivme kazandırdığını gördük.

Araştırmamız sonucunda, bu konunun Türkiye-AB ilişkilerinde ne gibi bir öneme sahip olduğunu ve bu kararların Ortaklık Hukuku’nun gelişimi açısından ne derece önemli olduğunu kavramış bulunuyoruz.
Hizmetlerin serbest dolaşımı konusunda ise, hizmetlere getirilen sınırlamaları ve bu sınırlamaların hangi boyutlarda olabileceğini, bu sınırlama boyutlarının Avrupa Toplulukları Antlaşmasında ki yerini öğrendik. Avrupa Ekonomi Topluluğu’nun kurucu antlaşması olan Roma Antlaşmasını derinlemesine inceleme fırsatı bulduk ve her maddesini bütün detaylarıyla irdelemiş olduk. Tüm bunların yanında hizmet serbestîsinin Türkiye’deki gelişimi hakkında detaylı bir araştırma yaptık. Bu sayede Türkiye de hizmetlerin serbest dolaşımı ile ilgili yapılmış olan Antlaşmalar ile adeta o dönemlere geri döndük ve günümüze kadar olan dilimde Türkiye’nin Ankara Antlaşması ile başlayan serüvenini, Katma Protokolü ile pekiştirdik.

Hizmetlerin serbest dolaşımı ile ilgili hukuki dayanakları da inceleme fırsatını yakaladık. Savaş kararı ve bu hukuki mücadelenin kazanımı ile gelecek davalara nasıl ön ayak olduğunu gördük. Belki de en önemlisi Katma Protokol sayesinde edindiğimiz haklarımızı öğrendik. Bu hakların korunması için daha sonra açılan Abatay/Şahin davası ile işveren ile işçinin omuz omuza hukuki mücadelesini gördük.

Ayrıca bu karar ile Türkiye’den dava açılamayacağı inancının yıkılışını gördük. Hizmetlerin serbest dolaşımı hakkında Tüm/Darı kararıyla hizmetlerin serbest dolaşımı konusunda mevcut hallerin kötüye götürülmemesi maddesinin ne kadar önemli olduğunu ve bu davalarla Ortaklık Hukukundan doğan haklarımızın bir içtihat haline dönüşüne tanıklık ettik.

Bu sonsuz bilgili, uğraş verici, ama bir yandan da yeni bilgiler öğrendikçe mutluluk katan bu araştırmayı yapmaya bizi sevk eden ve her adımımızda yanımızda olan değerli hocamız Prof. Dr. Harun Gümrükçü’ye teşekkürü bir borç biliriz.

Kaynak: www.abhaber.com ... »
Ergebnisseiten: 1-10  11-20  21-30  <<  [31]  32  33  34  35  36  37  38  39  40  >>  41-50  51-60  61-70  71-80  81-90  91-100  101-110  111-120  121-130  131-140  141-150  151-160  161-170  171-180  181-190  191-200  201-210  211-220  221-230  231-240  241-250  251-260  261-270  271-280  281-290  291-300  301-310  311-320  321-330  331-340  341-350  351-360  361-370  371-380  381-390  391-400  401-410  411-420  421-430  431-440  441-450  451-460  461-470  471-480  481-482  
Gehe zum Eintrag Nr.  
Top
Mustafa Kemal Atatürk
... is turkish vision!
Home | Kontakt | Anmelden
Besucher: 13726783 (Heute: 991)